„Prowadź mnie w swojej prawdzie i naucz mnie, bo Ty jesteś Bogiem mojego zbawienia” (Psalm 25:5).

Wielu w kościołach nie potrafi pomagać innym, ponieważ w głębi duszy nie są pewni własnego stanu duchowego. Trudno jest wyciągnąć do kogoś rękę, gdy serce wciąż boi się, że samo się topi. Nikt nie może uratować drugiego, jeśli sam nie stoi mocno na pewnym gruncie. Zanim wyciągniesz kogoś z wzburzonych wód, musisz być zakotwiczony — pewny drogi, pewny prawdy, pewny życia.

A ta pewność rodzi się tylko wtedy, gdy ktoś poddaje się cudownemu Prawu Bożemu i Jego wspaniałym przykazaniom. Duchowe bezpieczeństwo nie pochodzi z emocji ani z przemówień; rodzi się z posłuszeństwa. Wszyscy wierni słudzy — prorocy, apostołowie i uczniowie — mieli tę pewność, ponieważ żyli w posłuszeństwie temu, co nakazał Ojciec. Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym i tylko oni są posyłani do Syna po przebaczenie i zbawienie. Gdy dusza kroczy w wierności, wie, gdzie jest i dokąd zmierza — i wtedy może pomagać innym z autorytetem i pokojem.

Dlatego umocnij swoje kroki w posłuszeństwie. Gdy serce jest zakorzenione w Prawie Pana, nic go nie zachwieje, a ty stajesz się użytecznym narzędziem w rękach Boga. Kto odnajduje swoje oparcie w Bogu, może wreszcie bezpiecznie i z celem wyciągnąć rękę do bliźniego. Na podstawie tekstu D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, utwierdź moje kroki w Twojej prawdzie, abym żył bez lęku i niepewności. Naucz mnie kroczyć jasno przed Tobą.

Mój Boże, pomóż mi wiernie przestrzegać Twoich przykazań, aby moje życie było stabilne, a moja wiara niezachwiana. Niech nigdy nie próbuję pomagać innym, zanim sam nie będę ugruntowany w Twojej woli.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że posłuszeństwo daje mi solidną podstawę do życia i służby. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest pewnym fundamentem moich kroków. Twoje przykazania są podporą, która utrzymuje moją wiarę. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Szukajcie Pana i Jego mocy; szukajcie Jego oblicza nieustannie” (1 Kronik 16:11).

Podążanie ku rzeczom z wysoka nie jest łatwe. Wzrost w życiu duchowym, stawanie się bardziej podobnym do Chrystusa, dojrzewanie w wierze — wszystko to wymaga wysiłku, wyrzeczenia i wytrwałości. Wielu się zniechęca, ponieważ patrząc na siebie, nie dostrzega wielkich zmian z dnia na dzień. Wydaje się, że pozostają tacy sami, bez widocznego postępu. Jednak już samo szczere pragnienie wzrostu jest oznaką postępu. Tęsknota za Bogiem jest sama w sobie duszą poruszającą się we właściwym kierunku.

To właśnie na tej drodze wielkie Prawo Boże i Jego wzniosłe przykazania stają się fundamentalne. Nikt nie wzrasta bez posłuszeństwa. Prorocy, apostołowie i uczniowie posuwali się naprzód, ponieważ kroczyli w wierności poleceniom Pana, a Bóg objawiał swoje plany tylko posłusznym. Każdy krok posłuszeństwa to krok w stronę Ojca — a to Ojciec posyła do Syna tych, którzy Go czczą. Tak więc serce, które stara się być posłuszne, już wzrasta, nawet jeśli tego nie dostrzega.

Dlatego nie zniechęcaj się. Kontynuuj pragnienie, szukanie i posłuszeństwo. Te wewnętrzne ruchy są prawdziwym wzrostem, a Ojciec widzi każdy z nich. On umocni twoją drogę i poprowadzi cię do wiecznego celu przygotowanego dla wiernych. Na podstawie J.R. Miller. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, umocnij moje serce, abym nie poddawał się, gdy nie widzę natychmiastowego postępu. Naucz mnie doceniać nawet najmniejsze kroki w Twoją stronę.

Mój Boże, pomóż mi wzrastać w posłuszeństwie, nawet gdy proces jest trudny. Niech moje pragnienie oddawania Ci czci nigdy nie ostygnie, lecz staje się coraz głębsze.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, ponieważ nawet tęsknota za Tobą jest już wzrostem. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest drogą, która kształtuje mnie dzień po dniu. Twoje przykazania są drabiną, po której moja dusza wspina się ku Tobie. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Błogosławiony ten, którego przestępstwo zostało przebaczone, a którego grzech został zakryty” (Psalm 32:1).

Spośród wszystkich duchowych błogosławieństw, które Bóg objawia duszy, niewiele jest tak głębokich jak pewność zbawienia przez przebaczenie grzechów. Dlatego tylu szczerych sług, pośród wewnętrznych zmagań i cichych łez, tęskni za tym potwierdzeniem. Pragną poczuć, że Bóg naprawdę ich przyjął, że wina została usunięta i że niebo stoi przed nimi otworem. To wołanie jest prawdziwe, a wielu przeżywa ten konflikt w ukryciu, oczekując na boski dotyk.

Ale sam Bóg już wskazał drogę: odwrócić się od nieposłuszeństwa i przyjąć wspaniałe Prawo Pana, podążając za tymi samymi wzniosłymi przykazaniami, którym byli posłuszni święci, prorocy, apostołowie i uczniowie. Ojciec nigdy nie wprowadzał swoich dzieci w błąd — jasno dał do zrozumienia, że objawia swoje plany posłusznym i tylko tych posyła do Syna po przebaczenie i zbawienie. To nie jest coś niejasnego czy tajemniczego: droga jest wyraźna, pewna i wieczna.

Dlatego zdecyduj się kroczyć ścieżką wierności. Uczyń posłuszeństwo swoim stylem życia, a Ojciec potwierdzi swoją obecność, posyłając cię do Syna w odpowiednim czasie. Dusza, która szanuje przykazania Boże, znajduje bezpieczeństwo na przyszłość i pokój w teraźniejszości, ponieważ wie, że idzie we właściwym kierunku — w stronę wiecznego Królestwa. Adaptacja na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że znasz moje poszukiwania, moje wątpliwości i najgłębsze pragnienia. Naucz mnie kroczyć szczerze, nie uciekając od posłuszeństwa, którego ode mnie oczekujesz.

Mój drogi Boże, umacniaj moje serce, abym żył w wierności Twoim przykazaniom, tak jak żyli słudzy, którzy byli przed nami. Niech każdy mój krok będzie wyrazem decyzji, by Cię czcić.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że przypominasz mi, iż przebaczenie i zbawienie należą do tych, którzy poddają się Twojej woli. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest bezpieczną drogą dla mojej duszy. Twoje przykazania są światłem, które pragnę nosić ze sobą każdego dnia. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Kto ma czyste ręce i niewinne serce… ten otrzyma błogosławieństwo od Pana” (Psalm 24:4–5).

Jedno zdanie wypowiedziane przez Syna Bożego wystarczy, aby określić wieczny los każdego człowieka: „Umrzecie w swoich grzechach; dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie.” Te słowa ukazują poważną prawdę: nikt, kto trwa w nieposłuszeństwie, grzechu i przyjemnościach potępianych przez Boga, nie znajdzie miejsca w Wiecznym Królestwie. Jeśli ktoś nie porzuci pijaństwa, nieczystości, chciwości i wszelkiej formy buntu, niebo nie byłoby dla niego niebem — byłoby udręką. Ponieważ niebo jest miejscem przygotowanym dla ludzi przygotowanych, a tylko ci, którzy szukają czystości i wierności, potrafią kochać to, co święte.

Właśnie tutaj cudowne Prawo Boże i Jego majestatyczne przykazania czynią wszystko jasnym. Kto odrzuca świętość tutaj, nie zdoła jej znieść w wieczności. Ojciec od początku objawił, że pośle do Syna tylko tych, którzy szczerze kroczą Jego drogami, tak jak czynili to prorocy, apostołowie i uczniowie. Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym, a życie w posłuszeństwie kształtuje serce, by pragnęło tego, co czyste. Kto chodzi w buncie, nie zdołałby żyć pośród świętych — lecz kto podąża za Prawem, znajduje upodobanie w tym, co kocha Bóg i staje się godny Jego Królestwa.

Dlatego przygotuj się, póki jest czas. Pozwól, by posłuszeństwo przemieniało twoje pragnienia, nawyki i charakter. Ojciec obserwuje tych, którzy wybierają, by Go czcić, i prowadzi ich do Syna po przebaczenie i zbawienie. Niebo jest dla tych, którzy nauczyli się tu kochać to, co święte. Na podstawie D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, daj mi serce, które kocha to, co czyste, i odrzuca wszystko, co oddala mnie od Ciebie. Niech nigdy nie przyzwyczaję się do grzechu ani nie spocznę w błędzie.

Mój Boże, kształtuj mój charakter przez codzienne posłuszeństwo. Niech każde Twoje przykazanie znajdzie żywe miejsce we mnie, przygotowując moją duszę na Twoje Królestwo i oddalając ode mnie wszelkie pragnienia sprzeczne z Twoją wolą.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że Twoje Prawo przygotowuje mnie do nieba. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest dyscypliną, która kształtuje moje serce. Twoje przykazania są czystością, którą pragnę objąć. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Ukochałem cię odwieczną miłością; dlatego przyciągnąłem cię łaskawie” (Jeremiasz 31:3).

Bóg nie stwarza dusz i nie rzuca ich po prostu na świat, by walczyły samotnie, zagubione wśród tłumów. On planuje każde życie z troską, uwagą i celem. Pan zna nas po imieniu, śledzi każdy nasz krok i kocha nas tak osobiście, że gdybyś był jedynym człowiekiem na ziemi, Jego miłość do ciebie nie byłaby ani większa, ani mniejsza. Tak właśnie traktuje swoich — indywidualnie, głęboko i celowo.

I właśnie z powodu tej osobistej miłości wzywa nas, byśmy podążali za wspaniałym Prawem Bożym i Jego niezwykłymi przykazaniami. Plan Ojca nie jest niejasny ani ogólnikowy; On prowadzi każdą duszę ścieżkami, które wyznaczył od początku. Wszyscy prorocy, apostołowie i uczniowie to rozumieli i żyli w posłuszeństwie, ponieważ wiedzieli, że Bóg objawia swoje plany tylko tym, którzy kroczą w wierności. Posłuszeństwo jest praktyczną odpowiedzią na Bożą miłość, a także drogą, przez którą Ojciec prowadzi każdego wiernego sługę do Syna, by otrzymał przebaczenie i zbawienie.

Dlatego pamiętaj każdego dnia: nie jesteś zagubiony w tłumie. Bóg widzi cię, prowadzi i kocha osobiście — i oczekuje, że twoje serce odpowie posłuszeństwem. Życie nabiera jasności, celu i kierunku, gdy decydujemy się kroczyć Jego przykazaniami, wiedząc, że każdy wierny krok przybliża nas do przeznaczenia, które Ojciec zaplanował. Na podstawie J.R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że Twoja miłość jest osobista, głęboka i niezmienna. Znasz mnie po imieniu i kierujesz każdym szczegółem mojego życia.

Mój Boże, pomóż mi odpowiadać na Twoją miłość wiernością, krocząc Twoimi przykazaniami, jak czynili to słudzy, którzy byli przed nami. Niech nigdy nie zapomnę, że posłuszeństwo jest bezpieczną drogą, którą przygotowałeś.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że zaplanowałeś moje życie z celem i miłością. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest doskonałym kierunkiem dla mojej drogi. Twoje przykazania są wyrazem Twojej troski o mnie. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Szukajcie Pana, póki można Go znaleźć, wzywajcie Go, póki jest blisko” (Izajasza 55:6).

Wielu sług Bożych przeżywa chwile zwątpienia, gdy nie potrafią jasno dostrzec swoich imion w księdze życia. Serce drży, pytając, czy Pan naprawdę rozpoczął dzieło zbawienia w ich duszy. Istnieje jednak coś zasadniczego, na co wszyscy powinni zwrócić uwagę: czy potrafią szczerze stanąć u stóp posłuszeństwa i wyrazić przed Bogiem prawdziwe pragnienie życia według Jego woli. Ten, kto już uniżył się przed boskim majestatem, zna te tęsknoty, które wznoszą się do Pana Zastępów.

Właśnie wtedy rozumiemy pilność podążania za wspaniałym Prawem Bożym i Jego niezwykłymi przykazaniami. To nie przemijające uczucia decydują o wiecznym przeznaczeniu, lecz życie naznaczone wiernością. Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym, a tylko ci, którzy poddają się Jego Prawu, są posyłani do Syna po przebaczenie i zbawienie. Dusza, która z całego serca pragnie być posłuszna, znajduje bezpieczeństwo na drodze przygotowanej przez Stwórcę.

Dlatego żyj tak, aby posłuszeństwo było twoim codziennym znakiem rozpoznawczym. Gdy Ojciec widzi serce gotowe czcić Jego przykazania, posyła tę duszę do Jezusa, a ona zamieszka wśród żyjących w niebie. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że widzisz najgłębsze zakamarki mojego serca. Naucz mnie radzić sobie z wątpliwościami, trzymając wzrok utkwiony w posłuszeństwie, które jest pewną drogą, jaką ustanowiłeś.

Mój Boże, pomóż mi zachować pokornego ducha, zdolnego szczerze uniżyć się przed Tobą. Niech każde Twoje przykazanie znajdzie żywe miejsce we mnie, a moje pragnienie posłuszeństwa będzie stałe i prawdziwe.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że przypominasz mi, iż to przez posłuszeństwo Twojemu Prawu idę w stronę Twojego Syna. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest mocnym światłem dla mojej duszy. Twoje przykazania są perłami, które pragnę z radością zachowywać. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„I usłyszałem głos z nieba mówiący: 'Błogosławieni ci, którzy strzegą przykazań Bożych'” (Apokalipsa 14:13).

Nie jest przesadą stwierdzić, że wielu sług już było świadkami powrotu niezliczonych braci, którzy się oddalili. I zawsze, gdy ci wracają, wyznają tę samą prawdę: oddalenie się od Pana jest gorzkie i destrukcyjne. Żaden prawdziwy znawca Boga nie potrafi porzucić drogi wierności, nie odczuwając ciężaru tego wyboru. Serce wie, że opuściło światłość, by wejść w cień, dlatego tak wielu wraca skruszonych. Są fragmenty Pisma, których Bóg używa wielokrotnie, by przebudzić te dusze, przypominając im o miejscu, w którym powinny być.

A ten powrót następuje tylko dlatego, że dusza uświadamia sobie, iż zboczyła z wspaniałego Prawa Bożego. Oddalenie się od Pana zawsze zaczyna się od nieposłuszeństwa, a droga powrotu zawsze prowadzi przez posłuszeństwo. Wszyscy prorocy, apostołowie i uczniowie o tym wiedzieli: Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym, i tylko ci są posyłani do Syna. Ten, kto się oddalił, odczuwa gorycz właśnie dlatego, że porzucił bezpieczną drogę. Lecz gdy znów zaczyna być posłuszny, odczuwa na nowo, jak życie płynie w jego wnętrzu.

Dlatego umocnij swoje serce w wierności, zanim nastąpi odejście. Kto trwa w przykazaniach, nie doświadcza gorzkiego bólu cofania się, lecz żyje w jasnej radości tego, kto kroczy blisko Ojca. A jeśli kiedyś się potkniesz, wróć natychmiast — droga posłuszeństwa zawsze stoi otworem, by przywrócić twoją duszę. Zaadaptowano z D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Ojcze, strzeż mojego serca, abym nigdy nie oddalił się od Twoich dróg. Naucz mnie szybko rozpoznawać, gdy moje kroki zaczynają się chwiać.

Mój Boże, umacniaj mnie, abym pozostał wierny Twoim przykazaniom, bo wiem, że w nich znajduję bezpieczeństwo. Niech moje serce nigdy nie zapragnie dróg, które oddalają mnie od Twojej woli.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, bo posłuszeństwo zawsze otwiera drzwi powrotu i odnowy. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest schronieniem, które ratuje zbłąkanego. Twoje przykazania są pewną drogą, którą chcę podążać na zawsze. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Obudź się, a zajaśnieje nad tobą Pan” (Izajasz 60:1).

Ważne jest, aby odróżnić zadowolenie od satysfakcji. Wierny sługa uczy się być zadowolonym w każdej sytuacji, zarówno w czasach obfitości, jak i niedostatku. Jednak pełnej satysfakcji żaden z nas nie powinien oczekiwać od tego świata. Dusza wciąż tęskni za tym, co wieczne, wciąż dostrzega swoje braki, wciąż wie, że nie dotarła do ostatecznego celu. Prawdziwa satysfakcja przyjdzie dopiero wtedy, gdy obudzimy się na podobieństwo Chrystusa, w dniu, w którym Ojciec pośle każdego posłusznego Synowi, aby odziedziczył życie, które nie przemija.

I właśnie w tym okresie — pomiędzy obecnym zadowoleniem a przyszłą satysfakcją — rozumiemy pilność podążania za wspaniałym Prawem Bożym i Jego wspaniałymi przykazaniami. Dopóki tu pielgrzymujemy, jesteśmy wezwani do posłuszeństwa, wzrastania i dostosowywania się do tego, co Pan nakazał. Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym i tylko oni są prowadzeni do Syna we właściwym czasie. Zdrowa duchowa niespełnioność popycha nas do wierności, do pragnienia życia tak, jak żyli prorocy, apostołowie i uczniowie.

Dlatego żyj zadowolony, ale nigdy nie popadaj w bierność. Krocz, wiedząc, że doskonała satysfakcja dopiero nadejdzie — i przyjdzie do tych, którzy trwają mocno w posłuszeństwie. Niech każdy dzień objawia twoje oddanie Bogu, który prowadzi wiernych do wiecznego Zbawiciela. Na podstawie J.R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, naucz mnie żyć zadowolonym, nigdy nie popadając w bierność. Niech moje serce zawsze pragnie wzrastać i oddawać Ci większą chwałę.

Mój Boże, chroń mnie przed szukaniem satysfakcji w rzeczach tego życia. Niech moje oczy pozostaną skierowane na to, co wieczne, oraz na kroki posłuszeństwa, których ode mnie oczekujesz.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że prawdziwa satysfakcja czeka tych, którzy podążają za Twoją wolą. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest bezpieczną drogą, która prowadzi moje serce. Twoje przykazania są radością dla mojej duszy. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Błogosławiony człowiek, który boi się Pana i chodzi Jego drogami” (Psalm 128:1).

Śmierć nie zachwiała wiarą proroków, apostołów i uczniów. Odeszli z tą samą ufnością, z jaką żyli, trzymając się mocno każdej prawdy, której byli posłuszni, póki mieli czas. Gdy wszystko cichnie i życie dobiega końca, prawdziwym bezpieczeństwem jest świadomość, że starali się czcić Boga, póki było to możliwe.

Właśnie wtedy rozumiemy pilność podążania za wspaniałym Prawem Bożym i Jego pięknymi przykazaniami. Na łożu śmierci nie ma miejsca na przyjemne teorie — tylko na przeżytą prawdę. Wierni słudzy wiedzieli, że wobec oskarżeń wroga i ciężaru grzechów tylko życie w posłuszeństwie sprawi, że Ojciec pośle ich do Syna, tak jak niegdyś baranek oczyszczał posłusznych.

Dlatego zdecyduj się żyć tak, by Ojciec miał upodobanie w posłaniu cię do Jezusa po przebaczenie i zbawienie. Kroczyć w wierności, odważnie przestrzegaj każdego przykazania i pozwól, by posłuszeństwo prowadziło twoją historię. Zbawienie jest indywidualne. Nie idź za większością — bądź posłuszny, póki żyjesz. Zaadaptowano z J.C. Philpot. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję, że Twoja opieka towarzyszy nam przez całą drogę. Naucz mnie żyć z wiernym sercem, pamiętając, że każdy wybór pokazuje, do kogo należę.

Mój Boże, umacniaj mnie, abym pozostał posłuszny, nawet gdy pojawiają się wyzwania i oskarżenia. Pragnę być znaleziony, podążając za każdym przykazaniem, które Pan objawił.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że przypominasz mi, iż posłuszeństwo otwiera drogę do Twego Syna. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest latarnią, która oświetla moje życie. Twoje przykazania są skarbami, które pragnę zachować. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Ponieważ to Pan daje mądrość; z Jego ust pochodzi wiedza i rozum” (Przysłów 2:6).

Życie całkowicie wyrównane, pozbawione wyzwań, zniszczyłoby każdego człowieka. Nieprzerwana pomyślność prowadziłaby do jego zguby. Wielu potrafi znieść przeciwności, ale niewielu wytrzymuje ciężar sukcesu. Znamy ludzi, którzy bardzo się wzbogacili — lecz niemal zawsze wraz z tą pomyślnością przyszła utrata pobożności, odwrócenie wzroku od wieczności, zapomnienie o niebiańskim mieście, którego budowniczym jest Bóg. Sprawy ziemskie łatwo odciągają serce od spraw niebiańskich.

I właśnie dlatego wspaniałe Prawo Boże i Jego wielkie przykazania stają się jeszcze bardziej niezbędne. Posłuszeństwo utrzymuje serce zakotwiczone w wieczności, a nie w tym, co przemijające. Wszyscy wierni słudzy — prorocy, apostołowie i uczniowie — nauczyli się, że pomyślność może kusić, ale Prawo Boże strzeże i prowadzi. Ojciec objawia swoje plany tylko posłusznym, i tylko oni są posyłani do Syna po przebaczenie i zbawienie. Ten, kto żyje według przykazań, nie gubi się w bogactwie, bo wie, że jego prawdziwe dziedzictwo jest w Królestwie.

Dlatego czuwaj nad sercem, gdy wszystko dobrze się układa. Niech posłuszeństwo będzie twoim fundamentem, a nie okoliczności. W ten sposób, nawet w czasach pomyślności, twoja miłość pozostanie niezachwiana, priorytety będą właściwie ustawione, a dusza bezpieczna w rękach Boga. Adaptacja na podstawie D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Ojcze, strzeż mojego serca, aby pomyślność nigdy nie oddaliła mnie od Twojej drogi. Naucz mnie rozróżniać to, co wieczne, od tego, co przemijające.

Mój Boże, umacniaj mnie, abym żył w wierności, niezależnie od tego, co mam lub czego mi brakuje. Niech moje oczy zawsze będą zwrócone ku niebiańskiemu miastu, które przygotowałeś.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że posłuszeństwo chroni mnie przed zwiedzeniem tego życia. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest mocnym oparciem mojej duszy. Twoje przykazania są kompasem, który utrzymuje moje serce na właściwej drodze. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.