„Wróćcie do twierdzy, wszyscy więźniowie nadziei! Jeszcze dziś oznajmiam, że wynagrodzę wam podwójnie to, co utraciliście” (Zachariasza 9:12).
To prawda: granice, które Bóg ustanawia w naszym życiu, mogą czasami same w sobie wydawać się próbami. Konfrontują nas z prawdą, powściągają nasze impulsy i zmuszają nas, byśmy uważniej spojrzeli na drogę przed nami. Jednak te granice nie są ciężarem — są przewodnikami danymi z miłości. Usuwają niebezpieczne rozproszenia, chronią naszą duszę i wyraźnie wskazują na to, co naprawdę ma znaczenie. Kiedy jesteśmy posłuszni Bogu w granicach, które On wyznaczył, odkrywamy coś potężnego: jesteśmy szczęśliwi nie tylko dlatego, że wiemy, lecz także dlatego, że czynimy to, czego On nas nauczył.
Bóg już w swojej doskonałej mądrości wyznaczył drogę, która prowadzi nas do prawdziwego szczęścia — nie tylko w tym życiu, lecz przede wszystkim w wieczności. Tą drogą jest posłuszeństwo Jego potężnemu Prawu. Nie zmusza nas, byśmy nią szli, ponieważ Ojciec nie pragnie zaprogramowanych sług, lecz dobrowolnych dzieci. Posłuszeństwo ma wartość tylko wtedy, gdy rodzi się ze szczerego pragnienia, by podobać się Bogu. I to właśnie takie posłuszne serce Pan darzy czcią, prowadząc je do Jezusa — aby otrzymało błogosławieństwo, wyzwolenie, a przede wszystkim zbawienie.
Wybór stoi więc przed nami. Bóg wyznaczył drogę. Ukazał nam prawdę przez swoich proroków i przez swojego Syna. Teraz do nas należy decyzja: czy będziemy posłuszni z radością? Czy pozwolimy, aby granice Pana kształtowały nasze kroki? Odpowiedź ukaże kierunek naszego życia — i nasze wieczne przeznaczenie. — Na podstawie Johna Hamiltona Thoma. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.
Pomódl się ze mną: Kochający Ojcze, dziękuję Ci za granice, które stawiasz przede mną. Nawet gdy wydają się trudne, wiem, że są wyrazem Twojej troski. Nie zostały ustanowione po to, by mnie więzić, lecz by mnie chronić i prowadzić. Naucz mnie patrzeć na nie z wdzięcznością i rozpoznawać w nich część Twojej mądrości.
Panie, daj mi serce, które pragnie być posłuszne z miłości, a nie z obowiązku. Wiem, że droga Twojego potężnego Prawa jest drogą życia, pokoju i prawdziwej radości. Spraw, abym nigdy nie lekceważył Twoich przykazań, lecz wiernie je przyjmował, wiedząc, że w nich kryje się sekret błogosławionego życia i zbawienia w Chrystusie Jezusie.
O, Najświętszy Boże, oddaję Ci cześć i wysławiam Cię za to, że wytyczasz jasną drogę tym, którzy się Ciebie boją. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest niczym złote ogrodzenie, które chroni pole posłuszeństwa, gdzie kwitną pokój i nadzieja. Twoje przykazania są jak jaśniejące drogowskazy przy drodze, prowadzące sprawiedliwego do Twojego wiecznego serca. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa. Amen.