„Abraham został nazwany przyjacielem Boga” (Jakub 2:23).
Czy zatrzymałeś się kiedyś, by zastanowić się, co to znaczy być nazwanym „przyjacielem Boga”? Spójrz na jego życie i dostrzeż niepodważalną prawdę: Abraham nie otrzymał tego tytułu przypadkowo ani z powodu zwykłej dobrej woli. Rzeczywiście wzrastał w wierze, ale ta wiara była wystawiana na próbę i kształtowana poprzez absolutne zaufanie do Boga. Nie łudź się: Bóg nie akceptuje skrótów. Nie oczekuje, że przeskoczysz etapy lub dotrzesz na szczyt z dnia na dzień, ale wymaga, byś kroczył krok po kroku ścieżką, którą On wyznaczył. Nie ma innej drogi wzrastania w wierze, jak tylko przez pełne zaufanie Panu i Jego doskonałemu zamysłowi.
Teraz zatrzymaj się i zastanów nad wyzwaniami, którym stawił czoła Abraham. Nie został „Ojcem Wiary” z powodu pięknych uczuć czy pustych obietnic. Był doświadczany aż do granic, a największa próba przyszła, gdy Bóg powiedział: „Weź swego syna, swego jedynego syna, którego kochasz”. Wejście na górę Moria nie było emocjonalnym wyborem, lecz aktem niezachwianej wiary. Nawet ze złamanym sercem Abraham szedł naprzód, ponieważ wiedział, że podobać się Bogu to coś więcej niż słowa – to całkowite posłuszeństwo Jego woli. Nie łudź się: najcenniejsze klejnoty są szlifowane z precyzją, a najczystsze złoto testowane w najgorętszym ogniu. Bóg używa prób, by objawić, kto naprawdę jest gotów Mu zaufać, bez wahania i bez wymówek.
Prawdziwa wiara wymaga działania, i kropka. Nie ma miejsca na targowanie się czy usprawiedliwienia, gdy chodzi o podążanie za Bogiem. Abraham nie negocjował, nie kwestionował, nie próbował dostosować Bożych planów do własnego rozumienia. Zaufał i był posłuszny, bo wiedział, że posłuszeństwo Bożemu Prawu to jedyna droga do prawdziwej bliskości ze Stwórcą. Chcesz być przyjacielem Boga? Chcesz mieć wiarę, która przetrwa każdą próbę? W takim razie bądź posłuszny przykazaniom Pana, bez wahania, bez kompromisów. Weź Słowo Boże i żyj każdą Jego ordynacją, każdą instrukcją, z absolutną determinacją. Nie ma innej opcji dla tych, którzy pragną chodzić z Bogiem. – Zaadaptowano z Lettie B. Cowman. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.
Pomódl się ze mną: Drogi Boże, to prawda, że bycie nazwanym Twoim przyjacielem nie jest tytułem nadanym przypadkowo, lecz czymś zdobytym przez wiarę i posłuszeństwo. Wiem, że Abraham nie został uznany za Twojego przyjaciela tylko przez słowa, ale dlatego, że ufał Ci bez zastrzeżeń i podążał za każdym poleceniem, które mu dałeś. Chcę uczyć się od niego i wzrastać w wierze, idąc krok po kroku ścieżką, którą dla mnie wyznaczyłeś, bez skrótów, bez wymówek, tylko całkowicie ufając Twojej woli.
Mój Ojcze, dziś proszę Cię, abyś mnie umacniał, bym stawiał czoła próbom bez wahania. Wiem, że prawdziwa wiara nie jest teoretyczna, lecz praktyczna, a czyste złoto objawia się tylko przez ogień. Nie chcę być kimś, kto tylko mówi o wierze, ale kimś, kto działa z całkowitym posłuszeństwem, nawet gdy wyzwania są wielkie. Daj mi zdecydowane serce, zdolne powiedzieć Ci „tak” w każdych okolicznościach, bez prób dostosowywania Twojej woli do własnego rozumienia.
O, Najświętszy Boże, wielbię Cię i chwalę, bo wybrałeś, by chodzić z tymi, którzy są Ci posłuszni. Wiem, że nie ma przyjaźni z Tobą bez całkowitego poddania się Twojemu Prawu, dlatego chcę żyć każdym Twoim przykazaniem z gorliwością i determinacją. Dziękuję, że prowadzisz mnie drogą wiary i że Twoja obecność jest największym skarbem, jaki mogę mieć. Niech moje życie odzwierciedla tę prawdziwą przyjaźń, opartą nie tylko na słowach, ale na niezachwianym posłuszeństwie. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest jak ukochana matka, która zawsze karmi mnie siłą i wiarą. Kocham Twoje przykazania, bo są manną, która podtrzymuje moje głodne serce. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.
