„Błogosławiony ten, komu przebaczono występek, którego grzech został zakryty” (Psalm 32:1).

To właśnie prawdziwa świadomość naszych grzechów przed Bogiem uzdalnia nas do znoszenia Bożej karności bez szemrania. Dopóki sercem rządzi duma i samowystarczalność, dusza buntuje się, gdy ręka Boga ciąży nad nami. Lecz kiedy szczerze dostrzegamy to, na co naprawdę zasługujemy, duch się uspokaja. Uznanie własnego stanu ucisza narzekanie i otwiera drogę do prawdziwej pokuty.

W tym miejscu wspaniałe Prawo Boże odgrywa kluczową rolę. Objawia święty wzorzec Stwórcy i ukazuje naszą rzeczywistą potrzebę poprawy. Posłuszeństwo uwalnia nas od samousprawiedliwienia i prowadzi do pokory, która przyjmuje karność. Bóg objawia swoje plany posłusznym, i to na tej drodze dusza uczy się znosić karność z łagodnością, wiedząc, że Ojciec nie działa z okrucieństwa, lecz z miłości i celu.

Dlatego gdy Opatrzność wyda się ciężka, nie zatwardzaj serca. Pozwól, by świadomość tego, na co zasługujesz, przemieniła ból w szczery żal. Ten, kto się poddaje, jest posłuszny i uczy się przez karność, odnajduje wzrost, pokój i odnowienie w odpowiednim czasie wyznaczonym przez Pana. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, uwolnij mnie od dumy, która szemrze, i od serca, które się usprawiedliwia. Naucz mnie rozpoznawać mój stan przed Tobą z pokorą.

Mój Boże, pomóż mi przyjmować Twoją karność bez oporu. Niech próby rodzą we mnie prawdziwą pokutę, a nie bunt w mojej duszy.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że Twoja karność prowadzi mnie do życia. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest zwierciadłem, które ukazuje moją potrzebę przemiany. Twoje przykazania są drogą, która przemienia ból w pokutę i odnowienie. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Sprawiedliwy rozkwitnie jak palma; wzrośnie jak cedr na Libanie” (Psalm 92:12).

Zaniedbane codzienne życie zawsze pozostawia nas słabymi, ale ten, kto wybiera codzienne chodzenie drogami prawości i posłuszeństwa, staje się coraz silniejszy w charakterze. To jak stałe ćwiczenie: czynienie dobra zwiększa naszą zdolność do dalszego czynienia dobra. Pokonywanie trudności daje nowe siły sercu, a praktykowanie wiary w ciemnych chwilach przygotowuje nas na jeszcze większą wiarę.

Aby ten wzrost był prawdziwy, musimy trzymać się wzniosłych przykazań Stwórcy. Prawo przekazane prorokom Starego Testamentu oraz Jezusowi jest po prostu niezwykłe i niezrównane. Posłuszeństwo przynosi nam błogosławieństwa, wyzwolenie i zbawienie, ponieważ Ojciec błogosławi i posyła posłusznych do Syna po przebaczenie i życie wieczne.

Zwracaj więc uwagę na nawyki, które dziś kształtujesz, bo to one zdecydują o sile twojego charakteru jutro. Wybieraj świadomie posłuszeństwo przykazaniom Ojca we wszystkim, a zobaczysz, jak twoje życie stanie się mocne i pełne mocy. To jest sekret, by wzrastać silnym i niezachwianym: żyć w codziennym posłuszeństwie. Na podstawie J. R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że wzrost w charakterze nie dzieje się przypadkiem, ale wynika z codziennych decyzji, by chodzić Twoimi drogami. Pomóż mi dostrzec wagę nawyków, które buduję, i zawsze wybierać to, co Tobie się podoba.

Daj mi dyscyplinę, by codziennie praktykować posłuszeństwo, siłę, by zwyciężać pokusy, które chcą mnie osłabić, i mocne serce, które nie zboczy z Twojej woli.

O, drogi Ojcze, dziękuję Ci, że pokazujesz, iż stałe posłuszeństwo sprawia, że wzrastam silny jak dobrze zasadzone drzewo. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest krystalicznie czystą rzeką, która karmi moją duszę. Twoje przykazania są niezachwianym fundamentem zwycięskiego życia. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Kto jest wierny w małym, ten i w wielkim jest wierny, a kto jest niesprawiedliwy w małym, ten i w wielkim jest niesprawiedliwy” (Łukasz 16:10).

Życie przed Bogiem nie jest mierzone jedynie przez wyróżniające się pozycje czy czyny widoczne dla ludzkich oczu. Wielu sług kroczy w ciszy, służąc wytrwale, wyrzekając się siebie i trwając niezłomnie, gdy nikt nie patrzy. Bóg widzi wierność w drobnych wyborach, codziennej wytrwałości i gotowości do kontynuowania nawet bez uznania. Dla Niego nic nie umyka uwadze, a każdy czyn dokonany z szczerością ma wartość wieczną.

W tym kontekście chwalebne przykazania Stwórcy okazują się niezbędne. Prawo przekazane przez proroków Starego Testamentu i przez Jezusa wskazuje słudze, by był wierny we wszystkim, także w tym, co wydaje się proste lub ukryte. Bóg objawia swoje plany i obdarza chwałą tylko tych, którzy wybierają posłuszeństwo w wytrwałości. Codzienne posłuszeństwo kształtuje charakter i przygotowuje serce na to, co pochodzi od Ojca.

Dziś wezwanie brzmi, by pozostać wiernym, niezależnie od wielkości zadania czy widoczności służby. Nie lekceważ małych początków ani dyskretnych obowiązków. Podążając za niezrównanymi przykazaniami Boga, budujesz solidne świadectwo przed niebem. To na tej drodze Ojciec błogosławi i przygotowuje posłusznych, by zostali posłani do Jezusa. Na podstawie J. R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Panie, pragnę być wierny w każdym szczególe mojego życia, nawet gdy nikt nie widzi ani nie docenia. Naucz mnie służyć z pokorą i trwać w małych rzeczach. Niech moje serce zawsze będzie zgodne z Twoją wolą.

Dodaj mi siły do wytrwania, cierpliwości do znoszenia i odwagi do codziennego posłuszeństwa. Pomóż mi nie szukać oklasków, lecz żyć z uczciwością przed Tobą. Prowadź mnie drogą nieustannej wierności.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że cenisz szczerą wierność serca. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest jak sprawiedliwa waga, która honoruje każdy wierny czyn. Twoje przykazania są wiecznymi nasionami, które przynoszą nagrodę przed Tobą. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Ja jestem chlebem życia; kto przychodzi do Mnie, nigdy nie będzie głodny, a kto wierzy we Mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia” (Ewangelia Jana 6:35).

Człowiek nieustannie poszukuje pokarmu dla duszy i odpoczynku dla serca, lecz zazwyczaj szuka w niewłaściwych miejscach. Świat obiecuje nasycenie, ale nigdy nie daje tego, co naprawdę podtrzymuje od wewnątrz. Gdy ktoś uparcie podąża tą drogą, kończy zmęczony, sfrustrowany i pusty. Prawdziwe wsparcie i prawdziwy odpoczynek można znaleźć tylko wtedy, gdy zbliżamy się do Pasterza.

Właśnie tutaj olśniewające przykazania Stwórcy ukazują swoje praktyczne znaczenie. Prawo przekazane prorokom Starego Testamentu oraz przez Jezusa wskazuje, gdzie szukać prawdziwego pokarmu i bezpiecznego odpoczynku. Bóg prowadzi posłusznych blisko tego, co czyste, oddalając ich od rozproszeń, które tylko męczą duszę. Posłuszeństwo stawia nas we właściwym miejscu, by otrzymać opiekę, kierunek i ochronę.

Dziś decyzja stoi przed tobą: czy nadal będziesz szukać w świecie, czy wybierzesz kroczenie według woli Bożej? Podążając za niezrównanymi przykazaniami Pana, zostaniesz poprowadzony do miejsca, gdzie dusza zostaje wzmocniona, a serce znajduje odpoczynek. Ta droga nie zwodzi ani nie rozczarowuje. Tak właśnie Ojciec błogosławi i przygotowuje posłusznych, by zostali posłani do Jezusa. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Panie, uznaję, że często szukałem odpoczynku i zaspokojenia tam, gdzie ich nie ma. Chcę nauczyć się szukać tylko tam, gdzie Ty jesteś i gdzie moja dusza może być naprawdę nakarmiona. Prowadź mnie bliżej siebie.

Dodaj mi siły do posłuszeństwa, wrażliwości, by rozpoznać Twoje prowadzenie, i wytrwałości, by trwać na właściwej drodze. Oddal ode mnie złudzenia, które tylko męczą, i naucz mnie wybierać to, co przynosi życie. Niech moje kroki będą prowadzone przez Twoją wolę.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że pokazujesz mi, gdzie znaleźć prawdziwy pokarm i odpoczynek. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest jak obfite pastwisko, które wzmacnia zmęczoną duszę. Twoje przykazania są czystymi źródłami, które podtrzymują spragnione serce. Modlę się w cennym imieniu Jezusa, amen.

„Nie przez siłę ani przez moc, lecz przez mojego Ducha — mówi Pan Zastępów” (Zachariasza 4:6).

Kiedy Bóg Wszechmogący połączył się z laską Mojżesza, ten prosty przedmiot stał się cenniejszy niż wszystkie armie ziemi. Nie było nic nadzwyczajnego ani w człowieku, ani w samym przedmiocie; moc była w Bogu, który postanowił działać przez nich. Plagi przyszły, wody się przemieniły, niebiosa odpowiedziały — nie dlatego, że Mojżesz był wielki, ale dlatego, że Bóg był z nim. Dopóki Pan był po jego stronie, porażka nie wchodziła w grę.

Ta prawda pozostaje żywa, gdy rozumiemy rolę wspaniałego Prawa Bożego i Jego wielkich przykazań. Moc nigdy nie tkwiła w ludzkich środkach, lecz w posłuszeństwie, które utrzymuje sługę w zgodzie ze Stwórcą. Bóg objawia swoje plany posłusznym, i to właśnie w tej wierności objawia swoją siłę. Tak jak Mojżesz kroczył wspierany przez Bożą obecność, tak każdy, kto wybiera posłuszeństwo, znajduje oparcie, prowadzenie i autorytet, które nie pochodzą od niego samego.

Dlatego nie ufaj własnej sile ani nie bój się swojej słabości. Staraj się chodzić w posłuszeństwie, bo tam Bóg się objawia. Gdy Ojciec widzi wierne serce, działa, podtrzymuje i prowadzi to życie do Syna. Tam, gdzie obecny jest Bóg, żadna przeszkoda nie jest większa niż Jego wola. Na podstawie tekstu D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, uznaję, że jestem niczym bez Twojej obecności. Naucz mnie nie polegać na ludzkich środkach, lecz całkowicie zależeć od Ciebie.

Mój Boże, pomóż mi trwać wiernie przy Twoich przykazaniach, wiedząc, że to w posłuszeństwie objawia się Twoja moc. Niech moje życie zawsze będzie zgodne z Twoją wolą.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że pokazujesz mi, iż siła pochodzi od Ciebie, a nie ode mnie. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest kanałem, przez który Twoja moc objawia się w moim życiu. Twoje przykazania są bezpieczną drogą, na której towarzyszy mi Twoja obecność. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Błogosławiony mąż, który wytrwa w pokusie; ponieważ gdy zostanie wypróbowany, otrzyma koronę życia” (Jakuba 1:12).

Często pragniemy życia bez pokus, bez bolesnych prób, bez niczego, co utrudnia bycie dobrym, prawdziwym, szlachetnym i czystym. Jednak te cnoty nigdy nie powstają łatwo. Rodzą się w konfrontacji, wysiłku i wyrzeczeniu. Na całej duchowej drodze ziemia obiecana zawsze znajduje się po drugiej stronie głębokiej i wzburzonej rzeki. Nieprzekroczenie rzeki oznacza nie wejście do tej ziemi. Prawdziwy wzrost wymaga decyzji, odwagi i gotowości do zmierzenia się z drogą, którą wyznacza Bóg.

Właśnie tutaj musimy zrozumieć wartość wspaniałego Prawa Bożego i Jego wspaniałych przykazań. Wiele pokus pojawia się właśnie dlatego, że ignorujemy Prawo, którego głównym celem jest przybliżenie nas do Pana — Tego, którego nie można kusić. Oddalając się od Prawa, oddalamy się od źródła siły. Ale gdy jesteśmy posłuszni, jesteśmy prowadzeni bliżej Boga, gdzie pokusa traci swoją moc. Bóg objawia swoje plany posłusznym, umacnia ich kroki i przygotowuje ich duszę do pokonywania trudnych przepraw w życiu.

Dlatego nie uciekaj przed próbami ani nie lekceważ posłuszeństwa. Przekraczanie rzeki jest częścią drogi. Ten, kto wybiera chodzenie według przykazań, znajduje kierunek, siłę i dojrzałość duchową. Ojciec widzi tę wierność i prowadzi posłusznego dalej, aż wejdzie do ziemi błogosławieństwa przygotowanej od początku. Na podstawie J. R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, pomóż mi nie pragnąć łatwej drogi, lecz wiernej drogi. Naucz mnie stawiać czoła próbom z odwagą i wytrwałością.

Mój Boże, pokaż mi, jak posłuszeństwo Twojemu Prawu przybliża mnie do Ciebie i umacnia wobec pokusy. Niech nie lekceważę przykazań, które dałeś dla mojego dobra.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że nawet przez zmagania prowadzisz mnie bliżej siebie. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest mostem, który prowadzi mnie ponad trudnymi wodami. Twoje przykazania są siłą, która podtrzymuje moje kroki w tej przeprawie. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Jesteście już czyści dzięki słowu, które do was wypowiedziałem” (Jana 15:3).

To przez Słowo dusza zostaje początkowo oczyszczona i przebudzona do życia wiecznego. To właśnie Słowa Bóg używa, aby wzbudzić, podtrzymać i odnowić żywą społeczność ze swoim Synem. W rzeczywistym doświadczeniu wiary potwierdza się to wielokrotnie: werset pojawia się w sercu, obietnica przychodzi z ciepłem i mocą, a to Słowo toruje sobie drogę w nas. Przełamuje opór, rozczula uczucia, rozpuszcza wewnętrzną twardość i sprawia, że rodzi się żywa wiara, która całkowicie zwraca się ku Temu, który jest prawdziwie godny miłości.

Ale wiemy też, że nie zawsze tak jest. Są okresy, gdy Słowo wydaje się suche, odległe, pozbawione smaku. A jednak Pan, w swoim miłosierdziu, na nowo czyni je słodkim we właściwym czasie. I gdy to się dzieje, dostrzegamy, że Słowo nie tylko pociesza — ono prowadzi, napomina i wzywa nas z powrotem do posłuszeństwa. Wspaniałe Prawo Boże ożywa, gdy Słowo zostaje zastosowane do serca. Bóg objawia swoje plany posłusznym, i to właśnie w tym dostrojeniu społeczność się odnawia, a dusza znów zaczyna oddychać życiem.

Dlatego trwaj przy Słowie, nawet gdy wydaje się ono milczące. Kontynuuj posłuszeństwo temu, co Bóg już objawił. W wyznaczonym czasie Pan ponownie uczyni swoje Słowo żywym i cennym, prowadząc wierne serce do głębszej i pewniejszej społeczności z Nim — i przygotowując tę duszę, by została posłana do Syna. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że to przez Twoje Słowo moja dusza jest obmywana i podtrzymywana. Nawet gdy nie czuję słodyczy, pomóż mi trwać niewzruszenie.

Mój Boże, zastosuj swoje Słowo do mojego serca w sposób żywy i przemieniający. Niech ono złamie to, co musi być złamane, i umocni moją decyzję do posłuszeństwa.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że w Twoim czasie Słowo znów staje się słodkie i cenne. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest życiem, gdy Słowo je rozświetla w moim sercu. Twoje przykazania są żywym wyrazem Twojego głosu, który prowadzi mnie do prawdziwej społeczności. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Ci, którzy kroczą w prawości, chodzą bezpiecznie” (Przysłów 10:9).

Są chwile, gdy droga wydaje się pogrążona w burzy. Ścieżka ciemnieje, grzmoty przerażają, a wszystko wokół zdaje się uniemożliwiać dalszy marsz. Wielu rezygnuje właśnie tam, uznając, że niemożliwe jest dostrzeżenie jakiegokolwiek światła pośród chaosu. Jednak doświadczenie uczy, że ciemność nie zawsze jest na końcu drogi — często znajduje się tylko na poziomie, po którym aktualnie idziemy. Ten, kto nie przestaje wspinać się wyżej, odkrywa, że ponad chmurami niebo jest jasne, a światło pozostaje nienaruszone.

Podczas gdy nieposłuszeństwo zatrzymuje nas pod chmurami, wierność prowadzi nas bliżej tronu, gdzie światło nigdy nie gaśnie. Bóg objawia swoje plany posłusznym, i to właśnie podczas tej duchowej wspinaczki dusza uczy się kroczyć bez bycia zdominowaną przez okoliczności. Ojciec nie posyła buntowników do Syna, lecz prowadzi tych, którzy wybierają posłuszeństwo, nawet gdy droga wymaga wysiłku.

Dlatego, jeśli teraz wszystko wydaje się ciemne, nie pozostawaj tam, gdzie jesteś — idź wyżej. Postępuj w posłuszeństwie, podnoś swoje życie, dostosuj swoje kroki do woli Stwórcy. To przywilej posłusznego dziecka chodzić w jasności, ponad burzami, żyjąc w świetle pochodzącym od Boga i prowadzonym przez Niego do Syna, gdzie jest przebaczenie, pokój i życie. Na podstawie D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, pomóż mi nie zatrzymywać się wobec burz życia. Naucz mnie wspinać się dalej, nawet gdy droga wydaje się trudna i ciemna.

Mój Boże, umacniaj moje serce, abym był posłuszny, gdy wszystko wokół próbuje mnie zniechęcić. Niech nie zgodzę się żyć poniżej tego, co przygotowałeś dla mnie.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że powołujesz mnie do życia ponad chmurami zwątpienia i strachu. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest wzniosłą drogą, która prowadzi mnie do światła. Twoje przykazania są jasnością, która rozprasza wszelką ciemność. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Powierz Panu swoją drogę; zaufaj Mu, a On wszystko uczyni” (Psalm 37:5).

Czy naprawdę czynimy Boga kimś wielkim w naszym życiu? Czy zajmuje On żywe i obecne miejsce w naszym codziennym doświadczeniu, czy tylko w pojedynczych, duchowych momentach? Często planujemy, podejmujemy decyzje i realizujemy wszystko, nawet nie konsultując się z Panem. Rozmawiamy z Nim o duszy i sprawach duchowych, ale pomijamy Go w codziennej pracy, praktycznych trudnościach, prostych decyzjach tygodnia. W ten sposób, nieświadomie, żyjemy całe fragmenty życia, jakby Bóg był daleko.

Dlatego musimy nauczyć się żyć w stałej zależności od wspaniałego Prawa Bożego i Jego jasnych przykazań. Pan nigdy nie chciał być konsultowany tylko w uroczystych chwilach, ale podczas całej naszej drogi. Bóg objawia swoje plany posłusznym, tym, którzy włączają Go w każdy szczegół życia. Gdy łączymy nasze małe życie z Jego życiem, zaczynamy żyć z kierunkiem, jasnością i siłą. Posłuszeństwo utrzymuje nas w połączeniu ze źródłem, a to Ojciec posyła do Syna tych, którzy tak kroczą.

Dlatego nie wykluczaj Boga z żadnej dziedziny swojego życia. Zapraszaj Go do pracy, do decyzji, do wyzwań i do zwykłych dni. Kto żyje związany z Panem, znajduje pomoc w każdym czasie i uczy się czerpać z Bożej pełni wszystko, czego potrzebuje, by iść naprzód z pewnością. Adaptacja na podstawie J. R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, pomóż mi nie ograniczać Cię do określonych momentów mojego życia. Naucz mnie iść z Tobą w każdej decyzji, w każdym zadaniu i w każdym codziennym wyzwaniu.

Mój Boże, chcę polegać na Tobie nie tylko w wielkich kryzysach, ale także w prostych wyborach i zwykłych dniach. Niech moje życie będzie zawsze otwarte na Twoje prowadzenie.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że pragniesz uczestniczyć w całej mojej drodze. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest żywym połączeniem między moim sercem a Twoim. Twoje przykazania są źródłem, z którego pragnę czerpać zawsze. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Zanim zostałem utrapiony, błądziłem, lecz teraz strzegę Twojego słowa” (Psalm 119:67).

Próby mają prosty test: co one w tobie wywołały? Jeśli cierpienie przyniosło pokorę, łagodność i bardziej skruszone serce przed Bogiem, to spełniło dobry cel. Jeśli trudności wzbudziły szczere modlitwy, głębokie westchnienia i prawdziwy okrzyk, by Pan się zbliżył, nawiedził i odnowił duszę, to nie były daremne. Gdy ból prowadzi nas do poważniejszego szukania Boga, już zaczyna wydawać owoc.

Utrapienie usuwa fałszywe osłony, obnaża duchowe złudzenia i prowadzi nas z powrotem do tego, co trwałe. Bóg używa prób, by uczynić nas bardziej szczerymi, bardziej duchowymi i bardziej świadomymi, że tylko On może podtrzymać duszę. Ojciec objawia swoje plany posłusznym, a często to właśnie w ogniu przeciwności uczymy się prawdziwego posłuszeństwa, przestając polegać na sobie.

Dlatego nie lekceważ skutku prób. Jeśli uczyniły cię wierniejszym, bardziej uważnym na Słowo i bardziej zdecydowanym, by być posłusznym, to przyniosły pożytek twojej duszy. Bóg przemienia ból w narzędzie oczyszczenia, prowadząc posłusznego do mocniejszej wiary i głębszej wspólnoty z Nim — na drodze, która prowadzi do prawdziwej pociechy i życia, które trwa. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Ojcze, pomóż mi rozpoznać, co czynisz we mnie przez próby. Niech nie zatwardzam serca, lecz pozwolę, by uczyniły mnie pokorniejszym i szczerszym przed Tobą.

Mój Boże, naucz mnie być posłusznym nawet wtedy, gdy droga prowadzi przez ból. Niech utrapienia przybliżą mnie do Twojego Słowa i umocnią moją decyzję, by czcić Cię we wszystkim.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że nawet trudności wykorzystujesz dla dobra mojej duszy. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest fundamentem, który trwa, gdy wszystko się chwieje. Twoje przykazania są bezpieczną drogą, która czyni mnie mocniejszym, czystszym i bliższym Tobie. Modlę się w cennym imieniu Jezusa, amen.