„Ale Pan jest prawdziwym Bogiem; On jest Bogiem żywym i Królem wiecznym” (Jeremiasz 10:10).

Ludzkie serce nigdy nie znalazło zaspokojenia w fałszywych bogach. Żadna przyjemność, bogactwo ani filozofia nie są w stanie wypełnić duszy pustej bez obecności Stwórcy. Ateista, deista, panteista — wszyscy mogą budować systemy myślowe, ale żaden z nich nie daje prawdziwej nadziei. Gdy fale utrapienia i rozczarowania uderzają z mocą, nie mają do kogo wołać. Ich wierzenia nie odpowiadają, nie pocieszają, nie zbawiają. Pismo już ogłosiło: „Będą wołać do bogów, którym palą kadzidło, ale oni ich nie wybawią w czasie niedoli.” Dlatego możemy z przekonaniem stwierdzić: ich skała nie jest jak nasza Skała.

I to bezpieczeństwo jest udziałem tylko tych, którzy podążają za majestatycznym Prawem Bożym i Jego niezwykłymi przykazaniami. Posłuszna dusza nigdy nie pozostaje bez kierunku, ponieważ Ojciec objawia swoje plany wiernym i tylko ich posyła do Syna po przebaczenie i zbawienie. Gdy bożki zawodzą, a ludzkie filozofie się rozpadają, droga posłuszeństwa pozostaje mocna i oświetlona. Tak było z prorokami, tak było z uczniami, i tak jest nadal dzisiaj.

Dlatego trzymaj się Pana z wiernością. Porzuć wszystko, co nie może zbawić, i zbliż się do Tego, który żyje i króluje na wieki. Kto kroczy w posłuszeństwie, nigdy nie pozostanie bez nadziei, bo jego życie jest oparte na jedynej Skale, która naprawdę podtrzymuje. Na podstawie tekstu D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że jesteś Bogiem żywym, wiernym i obecnym. Tylko w Tobie moja dusza znajduje prawdziwy odpoczynek.

Mój Boże, strzeż mnie przed wszystkim, co jest fałszywe i puste. Naucz mnie żyć w posłuszeństwie i odrzucać każdą drogę, która oddala mnie od Twojej prawdy. Niech Twoje przykazania zawsze będą moim wyborem.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że Twoje Prawo utrzymuje mnie mocno, gdy wszystko wokół zawodzi. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest Skałą, która podtrzymuje moją duszę. Twoje przykazania są pewnością, która towarzyszy mi w każdym utrapieniu. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Ach, Panie! Wielka jest Twoja rada i wspaniałe jest Twoje dzieło” (Jeremiasz 32:19).

Mówimy o prawach natury, jakby były zimnymi, sztywnymi i automatycznymi siłami. Ale za każdą z nich stoi sam Bóg, który kieruje wszystkim z doskonałością. Nie istnieje żadna ślepa maszyna rządząca wszechświatem — w centrum wszystkiego jest kochający Ojciec. Dla tych, którzy miłują Boga, wszystko współdziała ku dobremu, ponieważ nic nie dzieje się poza troską Tego, który podtrzymuje wszystko. W pewnym sensie Bóg organizuje cały wszechświat, aby służył celowi, jaki ma dla każdego życia.

A ta troska objawia się jeszcze wyraźniej, gdy decydujemy się podążać za wspaniałym Prawem Bożym i Jego zachwycającymi przykazaniami. Posłuszeństwo dostraja nasze serce do serca Stwórcy i właśnie wtedy życie nabiera ładu. Natura, okoliczności, wyzwania i zwycięstwa — wszystko zaczyna działać na korzyść duszy, która czci Pana. Bóg objawia swoje plany tylko posłusznym; w ten sposób chroni, prowadzi i posyła każdego wiernego do Syna, by otrzymał przebaczenie i zbawienie. Gdy ufamy i jesteśmy posłuszni, nawet najpotężniejsze siły stworzenia stają się narzędziem dobra dla nas.

Dlatego zachowaj swoją ufność w Ojcu i żyj w poddaniu Jego przykazaniom. Posłuszna dusza nigdy nie zostanie przygnieciona przez presje życia, bo jest strzeżona przez Stwórcę wszechświata. Gdy jesteśmy posłuszni, wszystko wokół nas dostosowuje się do Bożego celu — a Jego pokój towarzyszy nam na każdym kroku. Zaadaptowano z J.R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że Twoja miłość rządzi wszystkim, co istnieje. Nie ma siły w stworzeniu, która nie byłaby pod Twoją kontrolą.

Mój Boże, pomóż mi żyć w zaufaniu i posłuszeństwie, wiedząc, że Ty kierujesz wszystkim ku dobru tych, którzy Cię czczą. Niech moje życie zawsze będzie zgodne z Twoją wolą.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że nawet natura współdziała z tymi, którzy podążają Twoimi drogami. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest doskonałym porządkiem, który podtrzymuje moje życie. Twoje przykazania są ochroną i wskazówką na każdy mój dzień. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Naucz mnie, Panie, Twojej drogi, a będę chodził w Twojej prawdzie” (Psalm 86:11).

Żywa dusza nie znosi myśli o duchowym zastoju. Ten, kto naprawdę zna Boga, odczuwa niepokój, by iść naprzód, wzrastać, pogłębiać zrozumienie. Wierny sługa patrzy na siebie i dostrzega, jak mało wie, jak płytkie są jeszcze jego duchowe osiągnięcia i jak ograniczona może być jego wizja. Nosi w sobie świadomość swoich dotychczasowych porażek, czuje kruchość teraźniejszości i uznaje, że sam z siebie nie wie, jak kroczyć w przyszłość.

Właśnie wtedy pojawia się wezwanie, by powrócić do wielkiego Prawa Bożego i Jego cennych przykazań. Dusza, która pragnie postępu, rozumie, że nie ma wzrostu bez wierności, a posłuszeństwo jest jedyną drogą do bezpiecznego rozwoju. Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym; to właśnie posłuszeństwo otwiera drzwi, umacnia kroki i przygotowuje serce, by zostało posłane do Syna w czasie Ojca. Kto chce iść dalej, musi podążać ścieżką, którą szli wszyscy wierni słudzy — prorocy, apostołowie i uczniowie.

Dlatego umocnij swoje serce, by każdego dnia żyć w posłuszeństwie. Idź naprzód nie własną siłą, lecz pod przewodnictwem Prawa Pana, które nigdy się nie zmienia. Dusza, która postanawia kroczyć w ten sposób, nie tylko wzrasta, ale znajduje cel, jasność i siłę — a Ojciec poprowadzi ją do Syna, by odziedziczyła życie, które nie przemija. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, pomóż mi odrzucić wszelki duchowy zastój i zawsze dążyć do postępu według Twojej woli. Niech moje serce pozostaje wrażliwe na to, co chcesz we mnie uczynić.

Mój Boże, umocnij mnie, abym kroczył w pokorze i wierności, uznając swoje ograniczenia, ale ufając, że Ty prowadzisz każdy krok tych, którzy są posłuszni Twoim przykazaniom.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci za przypomnienie, że tylko idąc za Twoim Prawem, naprawdę będę mógł się rozwijać. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest pewną drogą dla mojej duszy. Twoje przykazania są bezpiecznym kierunkiem dla każdego mojego kroku. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Prowadź mnie w swojej prawdzie i naucz mnie, bo Ty jesteś Bogiem mojego zbawienia” (Psalm 25:5).

Wielu w kościołach nie potrafi pomagać innym, ponieważ w głębi duszy nie są pewni własnego stanu duchowego. Trudno jest wyciągnąć do kogoś rękę, gdy serce wciąż boi się, że samo się topi. Nikt nie może uratować drugiego, jeśli sam nie stoi mocno na pewnym gruncie. Zanim wyciągniesz kogoś z wzburzonych wód, musisz być zakotwiczony — pewny drogi, pewny prawdy, pewny życia.

A ta pewność rodzi się tylko wtedy, gdy ktoś poddaje się cudownemu Prawu Bożemu i Jego wspaniałym przykazaniom. Duchowe bezpieczeństwo nie pochodzi z emocji ani z przemówień; rodzi się z posłuszeństwa. Wszyscy wierni słudzy — prorocy, apostołowie i uczniowie — mieli tę pewność, ponieważ żyli w posłuszeństwie temu, co nakazał Ojciec. Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym i tylko oni są posyłani do Syna po przebaczenie i zbawienie. Gdy dusza kroczy w wierności, wie, gdzie jest i dokąd zmierza — i wtedy może pomagać innym z autorytetem i pokojem.

Dlatego umocnij swoje kroki w posłuszeństwie. Gdy serce jest zakorzenione w Prawie Pana, nic go nie zachwieje, a ty stajesz się użytecznym narzędziem w rękach Boga. Kto odnajduje swoje oparcie w Bogu, może wreszcie bezpiecznie i z celem wyciągnąć rękę do bliźniego. Na podstawie tekstu D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, utwierdź moje kroki w Twojej prawdzie, abym żył bez lęku i niepewności. Naucz mnie kroczyć jasno przed Tobą.

Mój Boże, pomóż mi wiernie przestrzegać Twoich przykazań, aby moje życie było stabilne, a moja wiara niezachwiana. Niech nigdy nie próbuję pomagać innym, zanim sam nie będę ugruntowany w Twojej woli.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że posłuszeństwo daje mi solidną podstawę do życia i służby. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest pewnym fundamentem moich kroków. Twoje przykazania są podporą, która utrzymuje moją wiarę. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Szukajcie Pana i Jego mocy; szukajcie Jego oblicza nieustannie” (1 Kronik 16:11).

Podążanie ku rzeczom z wysoka nie jest łatwe. Wzrost w życiu duchowym, stawanie się bardziej podobnym do Chrystusa, dojrzewanie w wierze — wszystko to wymaga wysiłku, wyrzeczenia i wytrwałości. Wielu się zniechęca, ponieważ patrząc na siebie, nie dostrzega wielkich zmian z dnia na dzień. Wydaje się, że pozostają tacy sami, bez widocznego postępu. Jednak już samo szczere pragnienie wzrostu jest oznaką postępu. Tęsknota za Bogiem jest sama w sobie duszą poruszającą się we właściwym kierunku.

To właśnie na tej drodze wielkie Prawo Boże i Jego wzniosłe przykazania stają się fundamentalne. Nikt nie wzrasta bez posłuszeństwa. Prorocy, apostołowie i uczniowie posuwali się naprzód, ponieważ kroczyli w wierności poleceniom Pana, a Bóg objawiał swoje plany tylko posłusznym. Każdy krok posłuszeństwa to krok w stronę Ojca — a to Ojciec posyła do Syna tych, którzy Go czczą. Tak więc serce, które stara się być posłuszne, już wzrasta, nawet jeśli tego nie dostrzega.

Dlatego nie zniechęcaj się. Kontynuuj pragnienie, szukanie i posłuszeństwo. Te wewnętrzne ruchy są prawdziwym wzrostem, a Ojciec widzi każdy z nich. On umocni twoją drogę i poprowadzi cię do wiecznego celu przygotowanego dla wiernych. Na podstawie J.R. Miller. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, umocnij moje serce, abym nie poddawał się, gdy nie widzę natychmiastowego postępu. Naucz mnie doceniać nawet najmniejsze kroki w Twoją stronę.

Mój Boże, pomóż mi wzrastać w posłuszeństwie, nawet gdy proces jest trudny. Niech moje pragnienie oddawania Ci czci nigdy nie ostygnie, lecz staje się coraz głębsze.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, ponieważ nawet tęsknota za Tobą jest już wzrostem. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest drogą, która kształtuje mnie dzień po dniu. Twoje przykazania są drabiną, po której moja dusza wspina się ku Tobie. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Błogosławiony ten, którego przestępstwo zostało przebaczone, a którego grzech został zakryty” (Psalm 32:1).

Spośród wszystkich duchowych błogosławieństw, które Bóg objawia duszy, niewiele jest tak głębokich jak pewność zbawienia przez przebaczenie grzechów. Dlatego tylu szczerych sług, pośród wewnętrznych zmagań i cichych łez, tęskni za tym potwierdzeniem. Pragną poczuć, że Bóg naprawdę ich przyjął, że wina została usunięta i że niebo stoi przed nimi otworem. To wołanie jest prawdziwe, a wielu przeżywa ten konflikt w ukryciu, oczekując na boski dotyk.

Ale sam Bóg już wskazał drogę: odwrócić się od nieposłuszeństwa i przyjąć wspaniałe Prawo Pana, podążając za tymi samymi wzniosłymi przykazaniami, którym byli posłuszni święci, prorocy, apostołowie i uczniowie. Ojciec nigdy nie wprowadzał swoich dzieci w błąd — jasno dał do zrozumienia, że objawia swoje plany posłusznym i tylko tych posyła do Syna po przebaczenie i zbawienie. To nie jest coś niejasnego czy tajemniczego: droga jest wyraźna, pewna i wieczna.

Dlatego zdecyduj się kroczyć ścieżką wierności. Uczyń posłuszeństwo swoim stylem życia, a Ojciec potwierdzi swoją obecność, posyłając cię do Syna w odpowiednim czasie. Dusza, która szanuje przykazania Boże, znajduje bezpieczeństwo na przyszłość i pokój w teraźniejszości, ponieważ wie, że idzie we właściwym kierunku — w stronę wiecznego Królestwa. Adaptacja na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że znasz moje poszukiwania, moje wątpliwości i najgłębsze pragnienia. Naucz mnie kroczyć szczerze, nie uciekając od posłuszeństwa, którego ode mnie oczekujesz.

Mój drogi Boże, umacniaj moje serce, abym żył w wierności Twoim przykazaniom, tak jak żyli słudzy, którzy byli przed nami. Niech każdy mój krok będzie wyrazem decyzji, by Cię czcić.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że przypominasz mi, iż przebaczenie i zbawienie należą do tych, którzy poddają się Twojej woli. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest bezpieczną drogą dla mojej duszy. Twoje przykazania są światłem, które pragnę nosić ze sobą każdego dnia. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Kto ma czyste ręce i niewinne serce… ten otrzyma błogosławieństwo od Pana” (Psalm 24:4–5).

Jedno zdanie wypowiedziane przez Syna Bożego wystarczy, aby określić wieczny los każdego człowieka: „Umrzecie w swoich grzechach; dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie.” Te słowa ukazują poważną prawdę: nikt, kto trwa w nieposłuszeństwie, grzechu i przyjemnościach potępianych przez Boga, nie znajdzie miejsca w Wiecznym Królestwie. Jeśli ktoś nie porzuci pijaństwa, nieczystości, chciwości i wszelkiej formy buntu, niebo nie byłoby dla niego niebem — byłoby udręką. Ponieważ niebo jest miejscem przygotowanym dla ludzi przygotowanych, a tylko ci, którzy szukają czystości i wierności, potrafią kochać to, co święte.

Właśnie tutaj cudowne Prawo Boże i Jego majestatyczne przykazania czynią wszystko jasnym. Kto odrzuca świętość tutaj, nie zdoła jej znieść w wieczności. Ojciec od początku objawił, że pośle do Syna tylko tych, którzy szczerze kroczą Jego drogami, tak jak czynili to prorocy, apostołowie i uczniowie. Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym, a życie w posłuszeństwie kształtuje serce, by pragnęło tego, co czyste. Kto chodzi w buncie, nie zdołałby żyć pośród świętych — lecz kto podąża za Prawem, znajduje upodobanie w tym, co kocha Bóg i staje się godny Jego Królestwa.

Dlatego przygotuj się, póki jest czas. Pozwól, by posłuszeństwo przemieniało twoje pragnienia, nawyki i charakter. Ojciec obserwuje tych, którzy wybierają, by Go czcić, i prowadzi ich do Syna po przebaczenie i zbawienie. Niebo jest dla tych, którzy nauczyli się tu kochać to, co święte. Na podstawie D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, daj mi serce, które kocha to, co czyste, i odrzuca wszystko, co oddala mnie od Ciebie. Niech nigdy nie przyzwyczaję się do grzechu ani nie spocznę w błędzie.

Mój Boże, kształtuj mój charakter przez codzienne posłuszeństwo. Niech każde Twoje przykazanie znajdzie żywe miejsce we mnie, przygotowując moją duszę na Twoje Królestwo i oddalając ode mnie wszelkie pragnienia sprzeczne z Twoją wolą.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że Twoje Prawo przygotowuje mnie do nieba. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest dyscypliną, która kształtuje moje serce. Twoje przykazania są czystością, którą pragnę objąć. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Ukochałem cię odwieczną miłością; dlatego przyciągnąłem cię łaskawie” (Jeremiasz 31:3).

Bóg nie stwarza dusz i nie rzuca ich po prostu na świat, by walczyły samotnie, zagubione wśród tłumów. On planuje każde życie z troską, uwagą i celem. Pan zna nas po imieniu, śledzi każdy nasz krok i kocha nas tak osobiście, że gdybyś był jedynym człowiekiem na ziemi, Jego miłość do ciebie nie byłaby ani większa, ani mniejsza. Tak właśnie traktuje swoich — indywidualnie, głęboko i celowo.

I właśnie z powodu tej osobistej miłości wzywa nas, byśmy podążali za wspaniałym Prawem Bożym i Jego niezwykłymi przykazaniami. Plan Ojca nie jest niejasny ani ogólnikowy; On prowadzi każdą duszę ścieżkami, które wyznaczył od początku. Wszyscy prorocy, apostołowie i uczniowie to rozumieli i żyli w posłuszeństwie, ponieważ wiedzieli, że Bóg objawia swoje plany tylko tym, którzy kroczą w wierności. Posłuszeństwo jest praktyczną odpowiedzią na Bożą miłość, a także drogą, przez którą Ojciec prowadzi każdego wiernego sługę do Syna, by otrzymał przebaczenie i zbawienie.

Dlatego pamiętaj każdego dnia: nie jesteś zagubiony w tłumie. Bóg widzi cię, prowadzi i kocha osobiście — i oczekuje, że twoje serce odpowie posłuszeństwem. Życie nabiera jasności, celu i kierunku, gdy decydujemy się kroczyć Jego przykazaniami, wiedząc, że każdy wierny krok przybliża nas do przeznaczenia, które Ojciec zaplanował. Na podstawie J.R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że Twoja miłość jest osobista, głęboka i niezmienna. Znasz mnie po imieniu i kierujesz każdym szczegółem mojego życia.

Mój Boże, pomóż mi odpowiadać na Twoją miłość wiernością, krocząc Twoimi przykazaniami, jak czynili to słudzy, którzy byli przed nami. Niech nigdy nie zapomnę, że posłuszeństwo jest bezpieczną drogą, którą przygotowałeś.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że zaplanowałeś moje życie z celem i miłością. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest doskonałym kierunkiem dla mojej drogi. Twoje przykazania są wyrazem Twojej troski o mnie. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Szukajcie Pana, póki można Go znaleźć, wzywajcie Go, póki jest blisko” (Izajasza 55:6).

Wielu sług Bożych przeżywa chwile zwątpienia, gdy nie potrafią jasno dostrzec swoich imion w księdze życia. Serce drży, pytając, czy Pan naprawdę rozpoczął dzieło zbawienia w ich duszy. Istnieje jednak coś zasadniczego, na co wszyscy powinni zwrócić uwagę: czy potrafią szczerze stanąć u stóp posłuszeństwa i wyrazić przed Bogiem prawdziwe pragnienie życia według Jego woli. Ten, kto już uniżył się przed boskim majestatem, zna te tęsknoty, które wznoszą się do Pana Zastępów.

Właśnie wtedy rozumiemy pilność podążania za wspaniałym Prawem Bożym i Jego niezwykłymi przykazaniami. To nie przemijające uczucia decydują o wiecznym przeznaczeniu, lecz życie naznaczone wiernością. Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym, a tylko ci, którzy poddają się Jego Prawu, są posyłani do Syna po przebaczenie i zbawienie. Dusza, która z całego serca pragnie być posłuszna, znajduje bezpieczeństwo na drodze przygotowanej przez Stwórcę.

Dlatego żyj tak, aby posłuszeństwo było twoim codziennym znakiem rozpoznawczym. Gdy Ojciec widzi serce gotowe czcić Jego przykazania, posyła tę duszę do Jezusa, a ona zamieszka wśród żyjących w niebie. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że widzisz najgłębsze zakamarki mojego serca. Naucz mnie radzić sobie z wątpliwościami, trzymając wzrok utkwiony w posłuszeństwie, które jest pewną drogą, jaką ustanowiłeś.

Mój Boże, pomóż mi zachować pokornego ducha, zdolnego szczerze uniżyć się przed Tobą. Niech każde Twoje przykazanie znajdzie żywe miejsce we mnie, a moje pragnienie posłuszeństwa będzie stałe i prawdziwe.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że przypominasz mi, iż to przez posłuszeństwo Twojemu Prawu idę w stronę Twojego Syna. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest mocnym światłem dla mojej duszy. Twoje przykazania są perłami, które pragnę z radością zachowywać. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„I usłyszałem głos z nieba mówiący: 'Błogosławieni ci, którzy strzegą przykazań Bożych'” (Apokalipsa 14:13).

Nie jest przesadą stwierdzić, że wielu sług już było świadkami powrotu niezliczonych braci, którzy się oddalili. I zawsze, gdy ci wracają, wyznają tę samą prawdę: oddalenie się od Pana jest gorzkie i destrukcyjne. Żaden prawdziwy znawca Boga nie potrafi porzucić drogi wierności, nie odczuwając ciężaru tego wyboru. Serce wie, że opuściło światłość, by wejść w cień, dlatego tak wielu wraca skruszonych. Są fragmenty Pisma, których Bóg używa wielokrotnie, by przebudzić te dusze, przypominając im o miejscu, w którym powinny być.

A ten powrót następuje tylko dlatego, że dusza uświadamia sobie, iż zboczyła z wspaniałego Prawa Bożego. Oddalenie się od Pana zawsze zaczyna się od nieposłuszeństwa, a droga powrotu zawsze prowadzi przez posłuszeństwo. Wszyscy prorocy, apostołowie i uczniowie o tym wiedzieli: Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym, i tylko ci są posyłani do Syna. Ten, kto się oddalił, odczuwa gorycz właśnie dlatego, że porzucił bezpieczną drogę. Lecz gdy znów zaczyna być posłuszny, odczuwa na nowo, jak życie płynie w jego wnętrzu.

Dlatego umocnij swoje serce w wierności, zanim nastąpi odejście. Kto trwa w przykazaniach, nie doświadcza gorzkiego bólu cofania się, lecz żyje w jasnej radości tego, kto kroczy blisko Ojca. A jeśli kiedyś się potkniesz, wróć natychmiast — droga posłuszeństwa zawsze stoi otworem, by przywrócić twoją duszę. Zaadaptowano z D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Ojcze, strzeż mojego serca, abym nigdy nie oddalił się od Twoich dróg. Naucz mnie szybko rozpoznawać, gdy moje kroki zaczynają się chwiać.

Mój Boże, umacniaj mnie, abym pozostał wierny Twoim przykazaniom, bo wiem, że w nich znajduję bezpieczeństwo. Niech moje serce nigdy nie zapragnie dróg, które oddalają mnie od Twojej woli.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, bo posłuszeństwo zawsze otwiera drzwi powrotu i odnowy. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest schronieniem, które ratuje zbłąkanego. Twoje przykazania są pewną drogą, którą chcę podążać na zawsze. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.