„Błogosławiony człowiek, który boi się Pana i chodzi Jego drogami” (Psalm 128:1).

Kiedy patrzymy na różnorodność okoliczności życia i mimo to wierzymy, że wszystkie one współdziałają dla naszego duchowego dobra, jesteśmy prowadzeni do wyższego spojrzenia na mądrość, wierność i moc Boga, który czyni cuda. Nic nie jest przypadkowe dla tych, którzy kochają Boga. Pan działa zarówno w radościach, jak i w cierpieniach, kształtując duszę według większego celu. Tego dobra nie należy mierzyć tym, co człowiek uważa za korzystne, lecz tym, co sam Bóg ogłosił jako dobre w swoim Słowie i czego już doświadczyliśmy w naszym wnętrzu, krocząc z Nim.

A to, co Bóg jasno określił jako dobre dla nas, to posłuszeństwo Mu z całego serca. Wspaniałe przykazania ukazują tę drogę bez niejasności. Prawdziwe posłuszeństwo niemal zawsze spotyka się z oporem, ale jednocześnie widzimy rękę Boga, która prowadzi nas pośród ataków wroga. W tej wierności — nawet gdy pojawia się opór — dusza wzrasta, dojrzewa i umacnia się.

Dlatego zaufaj działaniu Pana we wszystkich okolicznościach i trwaj mocno w posłuszeństwie. Gdy wybieramy podążanie za tym, co Bóg ogłosił jako dobre, nawet pod prąd, odkrywamy, że każde doświadczenie jest używane, by przybliżyć nas do Niego. Ojciec honoruje wierność, podtrzymuje posłusznego i prowadzi go do Syna, by otrzymał życie, kierunek i trwały pokój. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, pomóż mi ufać Tobie we wszystkich okolicznościach mojego życia. Naucz mnie patrzeć poza chwilę obecną i odpoczywać w Twojej mądrości.

Mój Boże, umocnij moje serce, abym był posłuszny nawet wtedy, gdy pojawia się opór. Niech nie oceniam dobra według moich emocji, lecz według tego, co już ogłosiłeś w Twoim Słowie.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że pokazujesz mi, iż prawdziwe dobro rodzi się z posłuszeństwa. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest pewnym wzorcem tego, co dobre dla mojej duszy. Twoje przykazania są pewną drogą, którą prowadzisz mnie do życia. Modlę się w cennym imieniu Jezusa, amen.

„Nie łudźcie się: Bóg nie pozwala z siebie szydzić; bo co człowiek sieje, to i żąć będzie” (Ozeasz 8:7).

Ta zasada jest tak samo realna w Królestwie Bożym, jak i w świecie ludzi. Co się sieje, to się zbiera. Kto sieje oszustwo, zbierze oszustwo; kto sieje nieczystość, zbierze jej owoce; kto wybiera drogę nałogu, zbierze zniszczenie. Tej prawdy nie da się wymazać ani obejść — ona pozostaje w mocy. Nie ma w Piśmie Świętym bardziej uroczystej nauki niż ta: życie odpowiada na wybory dokonane przed Bogiem.

Nie ma sensu oczekiwać ochrony, błogosławieństw i prowadzenia od Pana, żyjąc jednocześnie w ignorowaniu Jego nakazów. Bóg objawia swoje plany posłusznym; Ojciec nie kieruje buntowników do Syna. Nieposłuszeństwo zamyka drzwi, podczas gdy wierność otwiera drogę życia. Kto uparcie sieje bunt, nie może oczekiwać zbawienia.

Dlatego zbadaj, co siejesz. Dostosuj swoje życie do poleceń Stwórcy i wybierz posłuszeństwo jako codzienną praktykę. Żniwo podąża za zasiewem — i tylko ci, którzy sieją wierność, zbiorą pokój, ochronę i życie wieczne. Na podstawie D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Ojcze, pomóż mi żyć świadomie przed Tobą, wiedząc, że każdy wybór przynosi owoce. Niech nigdy nie ulegnę złudzeniu, że mogę siać nieposłuszeństwo i zbierać błogosławieństwa.

Mój Boże, daj mi wrażliwe serce, abym był posłuszny we wszystkich dziedzinach mojego życia. Niech odrzucę każdą drogę buntu i przyjmę to, co Pan nakazał dla mojego dobra.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że przypominasz mi, iż posłuszeństwo przynosi życie. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest świętym ziarnem, które rodzi owoce pokoju. Twoje przykazania są pewną drogą do wiecznego żniwa. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Kto jest wierny w małym, ten jest wierny i w wielkim” (Łukasz 16:10).

Odnalezienie swojej misji nie wymaga natychmiastowych wielkich objawień, lecz wierności tam, gdzie Bóg cię dziś postawił. Proste zadania, dyskretne obowiązki i pokorne służby pierwszych lat nie są stratą czasu — to trening. To właśnie w tych pozornie małych miejscach kształtuje się charakter i przygotowuje serce. Kto nauczy się dobrze służyć w małym, ten nieświadomie zostaje przygotowany do czegoś większego.

To w tym procesie wzniosłe Prawo Boże i Jego przepiękne przykazania ukazują swoją mądrość. Codzienne posłuszeństwo w zwykłych sprawach buduje, krok po kroku, drogę do większego celu. Bóg objawia swoje plany posłusznym i nigdy nie pomija etapów. Ci, którzy lekceważą proste obowiązki, tracą własną misję, ponieważ nie ma skrótu do powołania — istnieje tylko wierna droga, która prowadzi przez zwyczajne odpowiedzialności, odrzucane przez wielu.

Dlatego bądź wierny dziś. Rób dobrze to, co jest teraz przed tobą. Każdy akt posłuszeństwa to szczebel drabiny prowadzącej do miejsca przygotowanego przez Boga. Kto buduje tę drabinę wytrwale, odkrywa we właściwym czasie, że jest dokładnie tam, gdzie Ojciec chciał, by był. Na podstawie J. R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, naucz mnie doceniać małe obowiązki, które stawiasz przede mną. Niech nie lekceważę prostych początków ani dyskretnych zadań.

Mój Boże, pomóż mi żyć w nieustannej wierności, wiedząc, że każdy krok posłuszeństwa przygotowuje coś większego. Daj mi cierpliwość, by wzrastać w Twoim czasie i według Twojej woli.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci za każdą codzienną okazję, by Ci służyć. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo to mocna drabina, która podtrzymuje moją drogę. Twoje przykazania są pewnymi stopniami, które prowadzą mnie do celu, który dla mnie przygotowałeś. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Ja jestem krzewem winnym, wy jesteście latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten wydaje wiele owocu; bo beze Mnie nic uczynić nie możecie” (Ewangelia Jana 15:5).

Jaką wartość ma religia, jeśli nie pochodzi od Boga, nie jest przez Niego podtrzymywana i nie kończy się w Nim? Każda wiara, która zaczyna się w ludzkiej woli, podąża ludzkimi metodami i kończy się ludzką chwałą, jest pozbawiona życia. Gdy Pan nie jest początkiem, środkiem i końcem, pozostaje jedynie forma bez mocy. Dlatego, gdy patrzymy w głąb siebie, jesteśmy prowadzeni do uznania, jak często myśleliśmy, mówiliśmy i działaliśmy bez Bożego prowadzenia i jak nigdy nie przyniosło to owocu wiecznego.

Bóg dał nam jasne wskazówki prowadzące do bliskości z Nim. Musimy zrozumieć, że przykazania Pana nie zostały dane, by karmić religijność, lecz by prowadzić nas do życia samego Boga. Tylko posłuszeństwo utrzymuje nas w nauce, mądrości i mocy Pana. Bóg objawia swoje plany posłusznym; w ten sposób wiara przestaje być tylko słowem, a staje się życiem, a Ojciec prowadzi te dusze do Syna.

Odrzuć więc wiarę bez namaszczenia i bez mocy. Staraj się żyć posłuszeństwem, które pochodzi z wysoka i trwa w niebie. Gdy Bóg jest początkiem, drogą i celem, życie duchowe nabiera sensu, pewności i kierunku — a wszystko, co nie pochodzi od Niego, traci wartość. Zaadaptowano z J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, wybaw mnie od wiary jedynie zewnętrznej, bez życia i bez mocy. Naucz mnie polegać na Tobie we wszystkim, co myślę, mówię i czynię.

Mój Boże, prowadź mnie do szczerego posłuszeństwa, które rodzi się z Twojego Ducha i trwa w Twojej prawdzie. Niech nie ufam ludzkiemu poznaniu, lecz Twojemu stałemu prowadzeniu.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że powołałeś mnie do wiary, która zaczyna się, trwa i kończy w Tobie. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest żywym fundamentem mojej wiary. Twoje przykazania są wyrazem Twojej mądrości, która podtrzymuje moje życie. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Błogosławieni, którzy słuchają słowa Bożego i je zachowują” (Łukasz 11:28).

Wiara jest niezbędna, ponieważ łączy nas z każdą obietnicą Boga i otwiera drogę do wszelkiego błogosławieństwa. Istnieje jednak głęboka różnica między żywą wiarą a martwą wiarą. Wierzyć jedynie umysłem nie przemienia życia. Tak jak ktoś może wierzyć, że na jego nazwisko jest zdeponowana pewna suma, ale nigdy jej nie odbierze, tak wielu mówi, że wierzy w Boga, lecz nie przywłaszcza sobie tego, co On obiecał. Prawdziwa wiara objawia się, gdy serce się porusza, gdy zaufanie przekłada się na działanie.

Dlatego musimy zrozumieć nierozerwalny związek między żywą wiarą a posłuszeństwem wobec wspaniałego Prawa Bożego i Jego wspaniałych przykazań. Wielu przyznaje, że Bóg jest dobry, sprawiedliwy i doskonały, ale odrzuca nakazy, które On sam przekazał przez proroków i samego Mesjasza. To nie jest wiara, która wydaje owoce. Bóg objawia swoje plany posłusznym, i to właśnie ta posłuszna wiara otwiera drzwi błogosławieństw i prowadzi duszę, by została posłana do Syna. Niewiara nie polega tylko na zaprzeczaniu Bogu, ale także na ignorowaniu tego, co On nakazał.

Dlatego zbadaj swoją wiarę. Niech nie będzie ona tylko słowami, ale życiem w praktyce. Wiara, która jest posłuszna, jest żywa, silna i skuteczna. Kto naprawdę wierzy, chodzi drogami Pana i doświadcza wszystkiego, co On przygotował. To w tej posłusznej wierze dusza znajduje kierunek, bezpieczeństwo i drogę do życia wiecznego. Na podstawie D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, naucz mnie nie żyć tylko deklarowaną wiarą, ale wiarą praktykowaną. Niech moje serce będzie zawsze gotowe działać zgodnie z Twoją wolą.

Mój Boże, uchroń mnie przed oddzielaniem wiary od posłuszeństwa. Niech w pełni Tobie ufam i czczę każde przykazanie, które Pan objawił, wiedząc, że to jest bezpieczna droga.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że pokazujesz mi, iż żywa wiara idzie w parze z posłuszeństwem. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest wiernym wyrazem Twojej woli. Twoje przykazania są drogą, przez którą moja wiara staje się żywa i owocna. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Ci, którzy oczekują Pana, odnowią swoje siły” (Izajasz 40:31).

Istnieje wielka różnica między życiem w niepokoju z powodu przyszłych prób a byciem przygotowanym, by im stawić czoła, jeśli nadejdą. Zmartwienie osłabia; przygotowanie wzmacnia. Ten, kto przechodzi przez życie zwycięsko, to ten, kto się dyscyplinuje, kto przygotowuje się na trudne chwile, na strome podejścia i na najcięższe walki. W sferze duchowej jest podobnie: nie zwycięża ten, kto jedynie reaguje na kryzysy, lecz ten, kto dzień po dniu buduje wewnętrzny zapas, który podtrzymuje duszę, gdy nadchodzi próba.

Ten zapas tworzy się, gdy wybieramy życie według wspaniałego Prawa Bożego i Jego cennych przykazań. Codzienne posłuszeństwo rodzi cichą, mocną i głęboką siłę. Bóg objawia swoje plany posłusznym i to oni trwają niewzruszeni w dniu złym. Tak jak prorocy, apostołowie i uczniowie, ten, kto kroczy w wierności, uczy się żyć przygotowanym — z nadmiarem oliwy, z gotową lampą, z sercem dostrojonym do woli Ojca.

Dlatego nie żyj z niepokojem o jutro. Żyj posłusznie dziś. Ten, kto codziennie karmi się prawdą Bożą, nie wpada w panikę, gdy kielich się opróżnia, bo wie, gdzie się napełnić. Ojciec widzi tę stałą wierność i prowadzi przygotowaną duszę do Syna, by znalazła bezpieczeństwo, przebaczenie i życie. Na podstawie J. R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, naucz mnie żyć przygotowanym, a nie zaniepokojonym. Niech nauczę się wzmacniać moją duszę, zanim nadejdą trudne dni.

Mój Boże, pomóż mi pielęgnować codzienną wierność, aby moja wiara nie zależała od okoliczności. Niech mam duchowe zapasy ukształtowane przez stałe posłuszeństwo Twoim przykazaniom.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że uczysz mnie przygotowywać się w ciszy przed Tobą. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest bezpiecznym skarbcem, w którym moja dusza znajduje siłę. Twoje przykazania są oliwą, która podtrzymuje płomień mojej lampy. Modlę się w cennym imieniu Jezusa, amen.

„Czemu jesteś przygnębiona, moja duszo? Ufaj Bogu, bo jeszcze będę Go chwalił” (Psalm 42:11).

Pan poszerza nadzieję w duszy, jakby powiększał rozmiar kotwicy i jednocześnie wzmacniał okręt. Gdy On sprawia, że nadzieja wzrasta, powiększa się także nasza zdolność do znoszenia, ufania i postępowania naprzód. W miarę jak statek staje się większy, zwiększa się również ciężar, jaki może unieść — lecz wszystko rośnie w doskonałej proporcji. Tak więc nadzieja mocniej zakotwicza się poza zasłoną, wchodząc głębiej w obecność Boga i pewnie chwytając się Jego wiecznych obietnic.

Prawdziwa nadzieja nie unosi się swobodnie; zakotwicza się w wierności i pozwala duszy rzucić kotwicę głębiej, trzymając się niezmiennej miłości Stwórcy oraz trwałości Jego zamierzeń. Gdy kroczymy w Jego przykazaniach, nadzieja przestaje być krucha i przemienia się w spokojne przekonanie, zdolne przetrwać każdą burzę.

Są chwile, gdy ta nadzieja rozszerza się tak bardzo, że niemal osiąga pełną pewność. Chmury się rozpraszają, odległość między duszą a Bogiem zdaje się znikać, a serce odpoczywa w pokoju. Kto pragnie żyć w posłuszeństwie potężnemu Prawu Bożemu, doświadcza tych przedsmaków wiecznego odpoczynku i kroczy ufnie, wiedząc, że zostanie bezpiecznie doprowadzony do portu przygotowanego przez Ojca. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Ojcze, dziękuję Ci, że wzmacniasz moją nadzieję i uczysz mnie głębiej Tobie ufać. Niech moja dusza nauczy się spoczywać w Twojej wierności.

Mój Boże, pomóż mi żyć w stałym posłuszeństwie, aby moja nadzieja była mocno zakotwiczona w Twojej woli. Niech nigdy nie opieram się na przemijających uczuciach, lecz na tym, co Ty ustanowiłeś.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci za to, że powiększasz moją nadzieję i prowadzisz mnie bezpiecznie. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest mocną kotwicą mojej duszy. Twoje przykazania są pewną więzią, która łączy mnie z wiecznym, niezmiennym i wiernym Bogiem. Modlę się w cennym imieniu Jezusa, amen.

„Jeśli świat was nienawidzi, wiedzcie, że najpierw mnie znienawidził” (Jana 15:18).

Jezus Chrystus, najczystsza istota, jaka kiedykolwiek stąpała po tej ziemi, został odrzucony, oskarżony i ukrzyżowany. Historia ukazuje niezmienną prawdę: bezbożność nie znosi świętości, a światło drażni ciemność. Czysty obnaża nieczystość, sprawiedliwy konfrontuje niesprawiedliwego, dlatego opozycja zawsze istniała. Ta wrogość nie ustała, tylko zmieniła formę.

To właśnie w takim kontekście uwidacznia się potrzeba życia w posłuszeństwie wobec potężnego Prawa Bożego i Jego wspaniałych przykazań. Prawdziwa ochrona przed atakami zła nie pochodzi z ludzkich strategii, lecz z dostosowania życia do tego, co nakazał Stwórca. Gdy jesteśmy posłuszni, Bóg nas umacnia i sam wyznacza granicę, której wróg nie może przekroczyć. Pan objawia swoje plany posłusznym, a to właśnie w tej wierności znajdujemy siłę, rozeznanie i bezpieczeństwo.

Dlatego nie staraj się podobać światu ani nie dziw się opozycji. Wybierz posłuszeństwo. Gdy życie jest zgodne z wolą Stwórcy, żadna siła zła nie jest w stanie przełamać ochrony, którą Bóg otacza swoich. Posłuszeństwo nie tylko chroni duszę — ono ją umacnia, zabezpiecza i przygotowuje do wytrwania do końca. Zaadaptowano z D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, naucz mnie nie bać się opozycji ani nie cofać się przed odrzuceniem. Niech pozostanę niezłomny, nawet gdy wierność wiele kosztuje.

Mój Boże, umocnij moje serce, abym był posłuszny we wszystkim, co nakazałeś. Niech bardziej ufam Twojej ochronie niż aprobacie ludzi.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że pokazujesz mi, iż posłuszeństwo jest bezpieczną tarczą. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo to mur, który wznosisz wokół mnie. Twoje przykazania są siłą, która mnie chroni i podtrzymuje. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Kto straci swoje życie z mego powodu, znajdzie je” (Mateusz 16:25).

Najszybszą drogą do opróżnienia własnego życia jest próba zachowania go za wszelką cenę. Gdy ktoś ucieka od obowiązku wymagającego ryzyka, unika służby wymagającej poświęcenia i odmawia ofiary, jego życie staje się małe i pozbawione celu. Nadmierna ochrona samego siebie prowadzi do stagnacji, a dusza prędzej czy później uświadamia sobie, że oszczędzała wszystko — oprócz tego, co naprawdę się liczy.

Dla kontrastu, prawdziwe spełnienie rodzi się wtedy, gdy wybieramy naśladowanie Jezusa i kroczenie w posłuszeństwie wobec wspaniałego Prawa Bożego i Jego wielkich przykazań. Tak właśnie żyli wierni słudzy: całkowicie oddając się woli Ojca. Bóg objawia swoje plany posłusznym i prowadzi ich do Syna, ponieważ życie ofiarowane w wierności staje się świętym narzędziem w rękach Stwórcy. Posłuszeństwo kosztuje, wymaga wyrzeczenia, ale przynosi wieczne owoce.

Dlatego nie zatrzymuj swojego życia ze strachu przed jego utratą. Ofiaruj je Bogu jako żywą ofiarę, gotową służyć Mu we wszystkim. Kto oddaje się woli Ojca, nie marnuje życia — zamienia każdy krok w wieczną inwestycję i kroczy z celem ku Królestwu. Na podstawie tekstu J. R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, naucz mnie nie żyć w strachu przed oddaniem siebie. Uchroń mnie przed wygodną i bezkosztową wiarą.

Mój Boże, daj mi odwagę do posłuszeństwa nawet wtedy, gdy wymaga to ofiary. Niech moje życie będzie dostępne do wypełnienia wszystkiego, co postanowiłeś.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że powołujesz mnie do życia, które naprawdę warto przeżyć. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest drogą, na której moje życie odnajduje sens. Twoje przykazania są żywą ofiarą, którą pragnę Ci złożyć. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Wołajcie do Pana, póki jest blisko” (Izajasz 55:6).

Wielu chrześcijan przechodzi przez chwile, gdy tron miłosierdzia wydaje się być zasłonięty chmurami. Bóg wydaje się ukryty, odległy, milczący. Prawda staje się zamglona, a serce nie potrafi jasno dostrzec drogi ani poczuć pewności w swoich krokach. Gdy patrzy w głąb siebie, znajduje tak mało oznak miłości, a tak wiele śladów słabości i zepsucia, że jego duch opada. Dostrzega więcej powodów przeciwko sobie niż za sobą, co sprawia, że obawia się, iż Bóg całkowicie się oddalił.

To właśnie w tym zamęcie duszy potrzeba posłuszeństwa wspaniałym przykazaniom Pana staje się oczywista. Droga nie gubi się dla tego, kto kroczy po trwałości Bożego Prawa; to nieposłuszni potykają się o własne cienie. Jezus nauczał, że tylko posłuszni są posyłani przez Ojca do Syna — i to w tym posłaniu światło powraca, umysł się rozjaśnia, a dusza odnajduje kierunek. Ten, kto utrzymuje serce poddane Bożym rozkazom, dostrzega, że posłuszeństwo rozprasza chmury i na nowo otwiera ścieżkę życia.

Dlatego, gdy niebo wydaje się zamknięte, zwróć się z jeszcze większą stanowczością ku posłuszeństwu. Nie pozwól, by uczucia rządziły twoją wiarą. Ojciec obserwuje tych, którzy czczą Jego przykazania, i to On prowadzi duszę z powrotem na właściwą drogę. Posłuszeństwo zawsze będzie mostem między zamętem a pokojem, między wątpliwością a posłaniem do Syna. Zaadaptowano z J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Panie, pomóż mi nie zagubić się w zamęcie uczuć, które czasem otaczają duszę. Naucz mnie patrzeć na Ciebie nawet wtedy, gdy niebo wydaje się zamknięte.

Mój Boże, umocnij moje serce, abym pozostał wierny Twoim przykazaniom, nawet gdy moje emocje mówią co innego. Niech Twoje Słowo będzie pewnym fundamentem, po którym kroczę.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci za przypomnienie mi, że światło zawsze wraca do tych, którzy wybierają posłuszeństwo Tobie. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest światłem rozpraszającym wszelki cień. Twoje przykazania są pewną drogą, na której moja dusza znajduje pokój. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.