„Kto wstąpi na górę Pana? Kto stanie w Jego świętym miejscu? Ten, kto ma czyste ręce i czyste serce” (Psalmów 24:3-4).

Ostatecznym celem wszystkich dusz zmierzających ku niebu jest Chrystus. Jest w centrum, ponieważ łączy wszystkich, którzy należą do Boga. To, co znajduje się w centrum, jest wspólne dla wszystkich — a Chrystus jest miejscem spotkania. Jest schronieniem, bezpieczną górą, na którą wszyscy powinni wejść. A kto wejdzie na tę górę, nie powinien już z niej schodzić.

To tam, na wysokości, można znaleźć ochronę. Chrystus jest górą schronienia i zasiada po prawicy Ojca, ponieważ wstąpił do nieba po doskonałym wypełnieniu woli Bożej. Nie wszyscy jednak zmierzają ku tej górze. Obietnica nie jest przeznaczona dla każdego. Tylko ci, którzy naprawdę wierzą i są posłuszni, mają dostęp do wiecznego schronienia przygotowanego przez Boga.

Wiara w to, że Jezus został posłany przez Ojca, jest niezbędna — ale to nie wszystko. Dusza musi być posłuszna potężnemu Prawu Bożemu, objawionemu przez proroków Starego Testamentu i samego Jezusa. Prawdziwa wiara idzie w parze ze szczerym posłuszeństwem. Tylko tych, którzy wierzą i są posłuszni, Chrystus przyjmuje i prowadzi do przygotowanego przez siebie miejsca. — Na podstawie Augustyna z Hippony. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Panie, mój Boże, dziękuję Ci, że postawiłeś swojego Syna w centrum wszystkiego, jako moją niewzruszoną skałę i wieczne schronienie. Wiem, że poza Chrystusem nie ma zbawienia, i to ku Niemu chcę zmierzać przez wszystkie dni mojego życia.

Umocnij moją wiarę, abym naprawdę wierzył, że Jezus został posłany przez Ciebie. Daj mi też posłuszne serce, abym szczerze wypełniał całe Twoje potężne Prawo i przykazania, które przekazałeś przez proroków i swojego własnego Syna. Nie chcę tylko wejść na górę — chcę na niej pozostać, niezachwiany w posłuszeństwie i wierze.

O, Najświętszy Boże, wielbię Cię i wysławiam za to, że wskazujesz mi drogę zbawienia. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest stromą ścieżką prowadzącą na szczyt, do Twojej obecności. Twoje święte przykazania są jak bezpieczne stopnie, które oddalają mnie od świata i przybliżają do nieba. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa. Amen.

„Tak więc każdy z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem” (Łukasza 14:33).

Jezus powiedział to całkiem jasno: kto pragnie być zbawiony, musi zaprzeć się samego siebie. Oznacza to odrzucenie własnej woli i całkowite poddanie się woli Boga. Człowiek przestaje szukać zadowolenia dla siebie i wywyższać się, a zaczyna widzieć siebie jako najbardziej potrzebującego miłosierdzia Stwórcy. To wezwanie, by porzucić pychę i wyrzec się wszystkiego — z miłości do Chrystusa.

Zapieranie się siebie obejmuje również wyrzeczenie się uroków tego świata: jego pozorów, pragnień i pustych obietnic. Ludzka mądrość i naturalne talenty, choćby wydawały się godne podziwu, nie powinny być podstawą ufności. Prawdziwy sługa uczy się polegać wyłącznie na Bogu, odrzucając wszelką ufność pokładaną w ciele lub stworzeniach.

Ta przemiana jest możliwa tylko wtedy, gdy człowiek jest posłuszny potężnemu Prawu Bożemu i szczerze trwa przy Jego świętych przykazaniach. Na tej drodze oddania i poddania dusza uczy się odrzucać pychę, chciwość, cielesne pragnienia i wszelkie skłonności starego człowieka. Żyć dla Boga to umrzeć dla siebie, a tylko ten, kto umiera dla świata, może odziedziczyć to, co wieczne. — Na podstawie Johanna Arndta. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Panie, mój Boże, dziękuję Ci, że powołujesz mnie do życia w całkowitym oddaniu. Wiesz, jak słaba jest moja wola i jak łatwo skłania się ku złu, a mimo to zapraszasz mnie, bym żył dla Ciebie.

Pomóż mi każdego dnia zapierać się samego siebie. Nie pozwól mi szukać własnych korzyści, pokładać ufności w swoich talentach ani pragnąć marności tego świata. Naucz mnie wyrzec się tego, kim jestem, i tego, co posiadam, z miłości do Twojego Syna, oraz z całego serca być posłusznym Twojemu potężnemu Prawu i Twoim świętym przykazaniom.

O, Najświętszy Boże, wielbię Cię i wysławiam, bo ofiarowujesz mi nowe życie, wolne od niewoli mojego ego i bliskie Twojemu sercu. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest wąską drogą prowadzącą do prawdziwej wolności. Twoje doskonałe przykazania są jak miecze, które odcinają starego człowieka i ukazują piękno posłuszeństwa. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa. Amen.

„Temu zaś, który może ustrzec was od upadku i stawić was nieskalanych, z wielką radością, przed obliczem swojej chwały” (Judy 1:24).

O Abrahamie napisano, że nie zachwiał się wobec obietnicy. Takiej właśnie wytrwałości Bóg pragnie od wszystkich, którzy Mu ufają. Pan chce, aby Jego lud kroczył tak pewnie, by nawet w szeregach nie było widać drżenia, gdy stają naprzeciw wroga. Siła duchowego życia tkwi w stałości — nawet w drobnych sprawach.

A jednak to właśnie te „drobne sprawy” najczęściej prowadzą do potknięć. Większość upadków nie wynika z wielkich prób, lecz z rozproszeń i postaw, które wydają się nieistotne. Wróg o tym wie. Woli powalić sługę Bożego czymś lekkim jak piórko niż wielkim atakiem. Daje mu to większą satysfakcję — zwyciężyć niemal bez wysiłku.

Dlatego dusza musi być ugruntowana w potężnym Prawie Bożym i Jego pięknych przykazaniach. To dzięki wiernemu posłuszeństwu, nawet w najmniejszych decyzjach, sługa Boży pozostaje niezachwiany. Gdy życie jest zgodne z wolą Stwórcy, potknięcia zdarzają się rzadko, a droga staje się wytrwała, odważna i zwycięska. — Na podstawie A. B. Simpsona. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Panie, mój Boże, dziękuję Ci, że powołujesz mnie do wytrwałego i pewnego kroczenia, bez wahania. Pragniesz, abym szedł naprzód z ufnością i nie dał się zwieść drobiazgom.

Pomóż mi zwracać uwagę na szczegóły codziennego życia, aby nic nie doprowadziło mnie do potknięcia. Daj mi zdyscyplinowane serce, które ceni nawet najmniejsze akty posłuszeństwa. Nie pozwól mi lekceważyć drobnych pokus, lecz pomóż mi stawiać im czoła z odwagą, ufając Twojemu Prawu i wiernie przestrzegając Twoich przykazań.

O, Najświętszy Boże, wielbię Cię i wysławiam, bo podtrzymujesz mnie na każdym kroku. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest jak twardy kamienny grunt pod moimi stopami. Twoje piękne przykazania są jak znaki na drodze, które chronią mnie przed zbłądzeniem i prowadzą z miłością. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa. Amen.

„Wybrałem go, aby nakazał swoim synom i swojemu domowi po nim strzec drogi Pana, postępując sprawiedliwie i słusznie” (Księga Rodzaju 18:19).

Bóg szuka ludzi, którym może zaufać. Tak właśnie powiedział o Abrahamie: „Znam go” — to wyraz tak wielkiego zaufania, że dzięki niemu spełniły się wszystkie obietnice dane Abrahamowi. Bóg jest całkowicie wierny i pragnie, aby człowiek również był niezłomny, stały i godny zaufania.

Właśnie na tym polega prawdziwa wiara: na życiu pełnym zdecydowania i wytrwałości. Bóg szuka serc, na których może złożyć ciężar swojej miłości, mocy i wiernych obietnic. Powierza jednak swoje błogosławieństwa tylko tym, którzy naprawdę są Mu posłuszni i trwają w wierności, nawet gdy nie wszystko rozumieją.

Praktyczna wierność zaczyna się od posłuszeństwa potężnemu Prawu Bożemu i przestrzegania Jego wspaniałych przykazań. Gdy ktoś okazuje się wierny, Bóg nie stawia granic temu, co jest gotów dla niego uczynić. Jego zaufanie spoczywa na tych, którzy postępują uczciwie Jego drogami, i żadna obietnica nie pozostanie niespełniona. — Na podstawie A. B. Simpsona. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Panie, mój Boże, dziękuję Ci, że pragniesz mi zaufać. Jesteś całkowicie wierny i oczekujesz, że ja również będę żyć przed Tobą niezłomnie i w posłuszeństwie.

Uczyń mnie osobą stałą i godną zaufania, zdecydowaną być Ci posłuszną we wszystkim. Nie pozwól, by kierowały mną emocje ani zmienność; niech moje życie będzie ugruntowane na Twoim potężnym Prawie i Twoich wspaniałych przykazaniach. Pragnę, abyś mógł powiedzieć: „Znam go”, tak jak powiedziałeś o swoim słudze Abrahamie.

O, Najświętszy Boże, wielbię Cię i wysławiam za to, że pragniesz, abym współpracował z Tobą w Twoim dziele. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest mocnym fundamentem, na którym buduję swoją wierność. Twoje przykazania są niczym filary prawdy, na których mogę oprzeć życie pełne stałości i pokoju. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa. Amen.

„Kto wstąpi na górę Pana? Kto stanie w Jego świętym miejscu? Ten, kto ma czyste ręce i czyste serce” (Psalm 24:3-4).

Z pewnością nie ma nic złego w myśleniu i mówieniu o niebie. To naturalne, że chcemy dowiedzieć się więcej o miejscu, w którym dusza będzie żyła przez całą wieczność. Gdyby ktoś miał przeprowadzić się do nowego miasta, pytałby o klimat, ludzi i otoczenie — chciałby dowiedzieć się wszystkiego, czego tylko może. A przecież wszyscy wkrótce przeprowadzimy się do innego świata, wiecznego świata, w którym króluje Bóg.

Warto więc poznać to wieczne przeznaczenie. Kto już tam jest? Jakie jest to miejsce? A przede wszystkim: jaka droga do niego prowadzi? To ważne pytania, bo nie mówimy o tymczasowej podróży, lecz o stałym miejscu zamieszkania. Niebo jest rzeczywiste — i jest zarezerwowane dla tych, którzy zostali uznani przez Pana za godnych.

Nie zdobywa się jednak tego uznania przez domysły ani dobre intencje, lecz przez posłuszeństwo potężnemu Prawu Bożemu i przestrzeganie Jego doskonałych przykazań. Ci, którzy odziedziczą ten chwalebny świat, to ci, którzy wybrali życie zgodne z drogami Stwórcy. Dążenie do nieba wymaga godnego życia przed Bogiem, w wierności i bojaźni. — Na podstawie D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Panie, mój Boże, dziękuję Ci, że przygotowałeś wieczne miejsce dla tych, którzy Cię kochają i są Ci posłuszni. Niebo jest rzeczywiste i chcę być z Tobą w tym chwalebnym świecie, w którym królujesz w świętości.

Wzbudź w moim sercu prawdziwe pragnienie, by lepiej Cię poznać, chodzić Twoimi drogami i poważnie przygotować się na wieczność. Nie chcę żyć rozproszony sprawami przemijającymi, lecz skupiony na Twojej woli, niezachwiany w przestrzeganiu Twojego potężnego Prawa i Twoich świętych przykazań.

O, Najświętszy Boże, wielbię Cię i wysławiam za to, że dajesz mi nadzieję na życie bez końca u Twego boku. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest mapą, która prowadzi kroki sprawiedliwego do bram Twego mieszkania. Twoje doskonałe przykazania są jak pewne drogowskazy wskazujące drogę do nieba. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa. Amen.

„Naucz mnie pełnić Twoją wolę, bo Ty jesteś moim Bogiem; niech Twój dobry Duch prowadzi mnie po równej ziemi” (Psalm 143:10).

Najwyższy stan duchowy to taki, w którym życie płynie spontanicznie i naturalnie, jak głębokie wody rzeki Ezechiela, gdzie pływak już nie walczy, lecz niesie go z siłą nurt. To stan, w którym dusza nie musi się zmuszać do czynienia dobra — porusza się w rytmie Bożego życia, prowadzona przez natchnienia pochodzące od samego Boga.

Ta duchowa wolność nie rodzi się jednak z przelotnego uczucia. Buduje się ją wysiłkiem, dyscypliną i wiernością. Głębokie nawyki duchowe, jak każdy prawdziwy nawyk, zaczynają się od świadomego aktu woli. Trzeba wybrać posłuszeństwo — nawet gdy jest to trudne — i powtarzać ten wybór, aż posłuszeństwo stanie się naturalną częścią naszej istoty.

Dusza, która pragnie tak żyć, musi mocno oprzeć się na potężnym Prawie Bożym i przestrzegać Jego pięknych przykazań. Dzięki tej nieustannej wierności posłuszeństwo przestaje być ciągłym wysiłkiem i staje się spontanicznym poruszeniem duszy. A gdy tak się dzieje, człowieka prowadzi sam Duch Pana i żyje on w jedności z niebem. — Na podstawie A. B. Simpsona. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Panie, mój Boże, dziękuję Ci, że pragniesz, aby moje życie duchowe było mocne, wolne i pełne Twojej obecności. Nie powołujesz mnie do życia wypełnionego pustym wysiłkiem, lecz do wędrówki, w której posłuszeństwo staje się radością.

Pomóż mi wybierać to, co słuszne, nawet gdy jest to trudne. Daj mi dyscyplinę, abym powtarzał dobro, aż stanie się częścią tego, kim jestem. Chcę kształtować w sobie święte nawyki, które Tobie się podobają, i każdego dnia coraz mocniej opierać się na Twoim Prawie i Twoich przykazaniach, bo wiem, że w nich jest prawdziwe życie.

O, Najświętszy Boże, wielbię Cię i wysławiam, bo Ty sam umacniasz mnie, abym był posłuszny. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest drogą, na której moja dusza uczy się iść bez lęku. Twoje piękne przykazania są jak nurty niebiańskiej rzeki, które prowadzą mnie coraz bliżej Ciebie. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa. Amen.

„W dniu, w którym się lękam, ufam Tobie” (Psalmów 56:3).

Prawdziwej wiary nie uczy się w czasach spokoju. Bóg składa obietnice w chwilach wytchnienia, przemawia łagodnie i potwierdza przymierza wspaniałymi słowami. Potem jednak na pewien czas się oddala — nie dlatego, że nas opuszcza, lecz by sprawdzić, jak daleko sięga zaufanie tego, kto Go usłyszał. Wtedy przychodzi próba, która często zdaje się przeczyć wszystkiemu, co Bóg wcześniej powiedział.

Właśnie w takich chwilach próby, gdy wszystko zdaje się walić, wiara ukazuje swoją prawdziwą wartość. Dusza powinna patrzeć w górę nawet pośród burzy i ufać Bogu, choć wszystko wokół napawa lękiem. Tak zwyciężali wierni słudzy — nie wtedy, gdy wszystko było łatwe, lecz wtedy, gdy wiara zdawała się niemożliwa. Wiara zostaje uwieńczona chwałą, gdy trwa, a nie wtedy, gdy wszystko rozumie.

Ta wiara musi jednak opierać się na posłuszeństwie. Wiara bez posłuszeństwa nie jest prawdziwą wiarą. Dusza, która naprawdę ufa Bogu, przestrzega Jego potężnego Prawa i kroczy Jego doskonałymi przykazaniami. Gdy posłuszeństwo jest szczere, nawet najcięższa próba staje się okazją do zwycięstwa, a obietnica spełnia się we właściwym czasie, dokładnie tak, jak powiedział Bóg. — Na podstawie tekstu Lettie B. Cowman. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Panie, mój Boże, dziękuję Ci, bo nawet gdy przez jakiś czas milczysz, nadal jesteś ze mną. Już przemówiłeś i to mi wystarcza. Jesteś wierny, a Twoje obietnice są prawdziwe.

Daj mi wiarę, która się nie poddaje, nawet gdy jestem poddawany próbie. Naucz mnie ufać Tobie pośród burzy i przypominać sobie w trudnym dniu wszystko, co już mi powiedziałeś. Nie pozwól mi nigdy zejść z Twoich dróg, lecz spraw, abym nadal odważnie był Ci posłuszny, nawet gdy nie widzę wyjścia.

O, Najświętszy Boże, wielbię Cię i wysławiam, bo jesteś Bogiem, który spełnia każde słowo. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest niczym mocna kotwica pośród fal. Twoje doskonałe przykazania są jak latarnie świecące w ciemności i prowadzące moją duszę ku zwycięstwu. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa. Amen.

„Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu. Kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy Go szukają” (Hebrajczyków 11:6).

Abram rozpoczął swoją wędrówkę, nie wiedząc, dokąd Bóg go poprowadzi. Posłuchał szlachetnego wezwania, choć nie rozumiał, co z niego wyniknie. Zrobił tylko jeden krok, nie domagając się wyjaśnień ani gwarancji. Na tym polega prawdziwa wiara: pełnić wolę Boga w teraźniejszości i powierzać Mu rezultaty.

Wiara nie musi widzieć całej drogi — wystarczy, że skupi się na kroku, który Bóg wskazał na teraz. Nie chodzi o zrozumienie całego procesu moralnego, lecz o wierność w działaniu, które jest przed nami. Wiara to natychmiastowe posłuszeństwo, nawet bez pełnej jasności, ponieważ ufa bezgranicznie charakterowi Pana, który wydał polecenie.

Ta żywa wiara wyraża się w posłuszeństwie potężnemu Prawu Boga i Jego wspaniałym przykazaniom. Kto naprawdę wierzy, jest posłuszny bez wahania. Wierna dusza postępuje zgodnie z wolą Stwórcy, a kierunek i cel pozostawia w Jego rękach. To właśnie to zaufanie sprawia, że posłuszeństwo staje się lekkie, a droga — bezpieczna. — Na podstawie tekstu Johna Jowetta. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Panie, mój Boże, dziękuję Ci, że powołujesz mnie, abym szedł z Tobą, nawet gdy nie widzę całej drogi. Nie objawiasz mi wszystkiego naraz, lecz zapraszasz, bym ufał Ci krok po kroku.

Pomóż mi żyć prawdziwą wiarą — nie tylko w słowach, ale i w czynach. Daj mi odwagę, bym był posłuszny, nawet gdy nie wszystko rozumiem, oraz wierność, bym wypełniał to, co już objawiłeś mi w swoim Prawie i przykazaniach. Niech moja uwaga nie rozprasza się przyszłością, lecz niech moje serce trwa niewzruszenie przy tym, czego Pan wymaga ode mnie dzisiaj.

O, Najświętszy Boże, wielbię Cię i wysławiam, bo zasługujesz na pełne zaufanie. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest pewną ścieżką, po której mogę stąpać bez lęku. Twoje wspaniałe przykazania są jak zapalone światła, które przy każdym kroku prowadzą mnie z miłością. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa. Amen.

„Niech słowa moich ust i rozmyślanie mojego serca będą miłe Tobie, Panie, moja Skało i mój Odkupicielu!” (Psalm 19:14).

Istnieje taki rodzaj milczenia, który wykracza poza nieobmawianie innych: to wewnętrzne wyciszenie, zwłaszcza w odniesieniu do samego siebie. Wymaga ono panowania nad wyobraźnią — unikania ciągłego rozpamiętywania tego, co się usłyszało lub powiedziało, oraz gubienia się w fantazjach, czy to o przeszłości, czy o przyszłości. To znak duchowego postępu, gdy umysł uczy się skupiać wyłącznie na tym, co Bóg postawił przed nim w danej chwili.

Rozproszone myśli zawsze będą się pojawiać, ale można nie dopuścić, by zawładnęły sercem. Można je odsuwać, odrzucać pychę, rozdrażnienie czy ziemskie pragnienia, które je podsycają. Dusza, która uczy się takiej dyscypliny, zaczyna doświadczać wewnętrznego wyciszenia — nie pustki, lecz głębokiego pokoju, w którym serce staje się wrażliwe na obecność Boga.

Takiego panowania nad umysłem nie da się jednak osiągnąć wyłącznie ludzkimi siłami. Rodzi się ono z posłuszeństwa potężnemu Prawu Bożemu i przestrzegania Jego doskonałych przykazań. To one oczyszczają myśli, umacniają serce i tworzą w każdej duszy przestrzeń, w której może zamieszkać Stwórca. Kto tak żyje, odkrywa głęboką więź z Bogiem, która wszystko przemienia. — Na podstawie Jeana Nicolasa Grou. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Panie, mój Boże, dziękuję Ci, że troszczysz się nie tylko o moje czyny, lecz także o moje myśli. Znasz wszystko, co dzieje się we mnie, a mimo to zapraszasz mnie, bym był z Tobą.

Naucz mnie zachowywać wewnętrzne wyciszenie. Pomóż mi panować nad umysłem, nie gubić się w bezużytecznych wspomnieniach ani pustych pragnieniach. Skieruj moją uwagę na to, co naprawdę ważne — posłuszeństwo Twojej woli, wierną służbę, którą mi powierzyłeś, oraz pokój, który przychodzi, gdy szukam Cię szczerze.

O, Najświętszy Boże, wielbię Cię i wysławiam, bo przyciągasz mnie do siebie, nawet gdy mój umysł się rozprasza. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest jak mur ochronny, który strzeże moich myśli i oczyszcza moje serce. Twoje cudowne przykazania są jak otwarte okna, przez które światło nieba wpada do mojej duszy. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa. Amen.

„Będę się radował i weselił z Twojej łaski, bo wejrzałeś na moją niedolę i poznałeś udrękę mojej duszy” (Psalm 31:7).

Bóg zna każdego człowieka w pełni. Nawet najskrytsza myśl, z którą sam człowiek nie chce się zmierzyć, nie jest ukryta przed Jego oczami. Gdy ktoś zaczyna naprawdę poznawać siebie, zaczyna widzieć siebie bardziej tak, jak widzi go Bóg. Wtedy z pokorą zaczyna rozumieć Boże zamysły dotyczące swojego życia.

Każda sytuacja — każde opóźnienie, każde niespełnione pragnienie, każda zawiedziona nadzieja — ma konkretny powód i właściwe miejsce w Bożym planie. Nic nie dzieje się przypadkiem. Wszystko jest doskonale dostosowane do stanu duchowego człowieka, także do tych zakamarków jego wnętrza, których dotąd sam nie znał. Zanim to zrozumie, trzeba ufać dobroci Ojca i z wiarą przyjmować wszystko, na co On pozwala.

Ta droga samopoznania powinna iść w parze z posłuszeństwem potężnemu Prawu Bożemu i Jego wspaniałym przykazaniom. Im bardziej dusza poddaje się temu, co nakazuje Pan, tym bardziej dostraja się do prawdy, lepiej poznaje siebie i zbliża się do Stwórcy. Poznawać siebie, wiernie być posłusznym i całkowicie ufać — oto droga do prawdziwego poznania Boga. — Na podstawie Edwarda B. Puseya. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Panie, mój Boże, wysławiam Cię, bo znasz mnie do głębi. Nic we mnie nie jest przed Tobą ukryte, nawet myśli, których próbuję unikać. Badasz moje serce doskonale i z miłością.

Pomóż mi naprawdę być Ci posłusznym, nawet gdy nie rozumiem Twoich dróg. Daj mi pokorę, bym przyjmował Twoje napomnienia, cierpliwość, bym czekał na Twój czas, i wiarę, bym ufał, że wszystko, na co pozwalasz, służy mojemu dobru. Niech każda trudność odsłania przede mną coś, co powinienem w sobie zmienić, a każdy krok posłuszeństwa niech przybliża mnie do Ciebie.

O, Najświętszy Boże, wielbię Cię i wysławiam, bo choć znasz każdą cząstkę mojej istoty, nie rezygnujesz ze mnie. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest zwierciadłem, które odsłania moją duszę i pewnie prowadzi mnie w Twoim świetle. Twoje przykazania są jak złote klucze, które otwierają tajemnice Twojej świętości i prawdziwej wolności. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa. Amen.