„Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu” (Ewangelia Jana 8:34).
Jezus mówił stanowczo o różnicy między życiem według ciała a życiem według Boga. Człowiek, który oddaje swoje życie zepsutym pragnieniom, który kłamie, oszukuje i niszczy, pokazuje, komu naprawdę służy. To nie jest ludzki osąd, lecz boska prawda. Dopiero gdy serce zostaje przemienione przez moc Najwyższego, a człowiek się na nowo narodzi, staje się częścią Bożej rodziny. Wiara nie jest tytułem, lecz nową naturą, która odrzuca uczynki ciemności.
To nowe życie rodzi się w posłuszeństwie wspaniałym przykazaniom Pana. To w nich Duch Święty kształtuje charakter i niszczy impulsy, które oddalają duszę od Boga. Życie w świętości nie jest opcją dla wierzącego — to znak, że został uwolniony spod panowania zła i teraz należy do królestwa światłości.
Dlatego zbadaj, czy twoje życie odzwierciedla Boga, którego wyznajesz. Ojciec z miłością przyjmuje grzesznika, który się nawraca, i prowadzi go do Syna, gdzie jest prawdziwe przebaczenie i przemiana. Dopiero wtedy człowiek przestaje być niewolnikiem ciała i staje się dziedzicem życia wiecznego. Zaadaptowano z D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.
Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, chwalę Cię, ponieważ powołałeś mnie z ciemności do Twojego światła. Uwolnij mnie od wszelkiego pragnienia, które oddala mnie od Ciebie, i oczyść moje serce.
Panie, pomóż mi żyć według Twoich wspaniałych przykazań, aby każdy mój czyn świadczył, że należę do Twojego domu, a nie do panowania grzechu.
O, drogi Boże, dziękuję Ci, że sprawiasz, iż rodzę się na nowo do czystego i prawdziwego życia. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest świętą granicą, która mnie chroni. Twoje przykazania są dziedzictwem, które potwierdza mnie jako Twoje dziecko. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.
