„Zanim zostałem utrapiony, błądziłem, lecz teraz strzegę Twojego słowa” (Psalm 119:67).
Próby mają prosty test: co one w tobie wywołały? Jeśli cierpienie przyniosło pokorę, łagodność i bardziej skruszone serce przed Bogiem, to spełniło dobry cel. Jeśli trudności wzbudziły szczere modlitwy, głębokie westchnienia i prawdziwy okrzyk, by Pan się zbliżył, nawiedził i odnowił duszę, to nie były daremne. Gdy ból prowadzi nas do poważniejszego szukania Boga, już zaczyna wydawać owoc.
Utrapienie usuwa fałszywe osłony, obnaża duchowe złudzenia i prowadzi nas z powrotem do tego, co trwałe. Bóg używa prób, by uczynić nas bardziej szczerymi, bardziej duchowymi i bardziej świadomymi, że tylko On może podtrzymać duszę. Ojciec objawia swoje plany posłusznym, a często to właśnie w ogniu przeciwności uczymy się prawdziwego posłuszeństwa, przestając polegać na sobie.
Dlatego nie lekceważ skutku prób. Jeśli uczyniły cię wierniejszym, bardziej uważnym na Słowo i bardziej zdecydowanym, by być posłusznym, to przyniosły pożytek twojej duszy. Bóg przemienia ból w narzędzie oczyszczenia, prowadząc posłusznego do mocniejszej wiary i głębszej wspólnoty z Nim — na drodze, która prowadzi do prawdziwej pociechy i życia, które trwa. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.
Pomódl się ze mną: Umiłowany Ojcze, pomóż mi rozpoznać, co czynisz we mnie przez próby. Niech nie zatwardzam serca, lecz pozwolę, by uczyniły mnie pokorniejszym i szczerszym przed Tobą.
Mój Boże, naucz mnie być posłusznym nawet wtedy, gdy droga prowadzi przez ból. Niech utrapienia przybliżą mnie do Twojego Słowa i umocnią moją decyzję, by czcić Cię we wszystkim.
O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że nawet trudności wykorzystujesz dla dobra mojej duszy. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest fundamentem, który trwa, gdy wszystko się chwieje. Twoje przykazania są bezpieczną drogą, która czyni mnie mocniejszym, czystszym i bliższym Tobie. Modlę się w cennym imieniu Jezusa, amen.
