„Serce jest bardziej zdradliwe niż wszystko inne i niepoprawnie przewrotne; któż je pozna?” (Jeremiasz 17:9).
Nikt nie zna głębi własnej duszy tak jak Chrystus. Człowiek może próbować się usprawiedliwiać, lecz spojrzenie Najwyższego przenika nawet najskrytsze intencje. W każdym z nas tkwi serce naturalnie zbuntowane przeciwko Bogu, niezdolne do miłowania Go, jeśli Duch Święty nie dokona w nas nowego narodzenia. To trudna, lecz konieczna prawda — bo tylko ten, kto uznaje swoją skażoność, może wołać o oczyszczenie.
To właśnie w tym uznaniu zaczyna się dzieło przemiany. Prawo Boże, które ujawnia grzech, jest także szkołą, w której uczymy się drogi świętości. Człowiek, który się przed nim uniża i pozwala Duchowi się kształtować, odnajduje życie i wolność. Tak więc lekarstwo, które odrzuca pycha, jest właśnie tym, co uzdrawia duszę.
Nie bój się spojrzeć w lustro prawdy. Ojciec objawia to, co ukryte, nie po to, by potępić, lecz by zbawić. On ukazuje chorobę, by zastosować balsam przebaczenia i prowadzić do Syna, gdzie serce zostaje odnowione, by kochać to, czego wcześniej nienawidziło, i być posłusznym temu, czemu wcześniej się opierało. Zaadaptowano z D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.
Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, chwalę Cię, ponieważ przenikasz moje serce i ukazujesz mi, kim naprawdę jestem. Oczyść mnie, Panie, z wszelkiej ukrytej nieczystości i stwórz we mnie prawego ducha.
Panie, pomóż mi żyć według Twoich wspaniałych przykazań, aby Twój Duch przemieniał moje serce i czynił je posłusznym Twojej woli.
O, drogi Boże, dziękuję Ci, że nie pozwalasz mi żyć w złudzeniu co do samego siebie, lecz objawiasz prawdę, by mnie uzdrowić. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest lustrem, które mnie budzi. Twoje przykazania są światłem, które prowadzi mnie do czystości. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.
