„Prowadź mnie w swojej prawdzie i naucz mnie, bo Ty jesteś Bogiem mojego zbawienia” (Psalm 25:5).
Wielu w kościołach nie potrafi pomagać innym, ponieważ w głębi duszy nie są pewni własnego stanu duchowego. Trudno jest wyciągnąć do kogoś rękę, gdy serce wciąż boi się, że samo się topi. Nikt nie może uratować drugiego, jeśli sam nie stoi mocno na pewnym gruncie. Zanim wyciągniesz kogoś z wzburzonych wód, musisz być zakotwiczony — pewny drogi, pewny prawdy, pewny życia.
A ta pewność rodzi się tylko wtedy, gdy ktoś poddaje się cudownemu Prawu Bożemu i Jego wspaniałym przykazaniom. Duchowe bezpieczeństwo nie pochodzi z emocji ani z przemówień; rodzi się z posłuszeństwa. Wszyscy wierni słudzy — prorocy, apostołowie i uczniowie — mieli tę pewność, ponieważ żyli w posłuszeństwie temu, co nakazał Ojciec. Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym i tylko oni są posyłani do Syna po przebaczenie i zbawienie. Gdy dusza kroczy w wierności, wie, gdzie jest i dokąd zmierza — i wtedy może pomagać innym z autorytetem i pokojem.
Dlatego umocnij swoje kroki w posłuszeństwie. Gdy serce jest zakorzenione w Prawie Pana, nic go nie zachwieje, a ty stajesz się użytecznym narzędziem w rękach Boga. Kto odnajduje swoje oparcie w Bogu, może wreszcie bezpiecznie i z celem wyciągnąć rękę do bliźniego. Na podstawie tekstu D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.
Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, utwierdź moje kroki w Twojej prawdzie, abym żył bez lęku i niepewności. Naucz mnie kroczyć jasno przed Tobą.
Mój Boże, pomóż mi wiernie przestrzegać Twoich przykazań, aby moje życie było stabilne, a moja wiara niezachwiana. Niech nigdy nie próbuję pomagać innym, zanim sam nie będę ugruntowany w Twojej woli.
O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że posłuszeństwo daje mi solidną podstawę do życia i służby. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest pewnym fundamentem moich kroków. Twoje przykazania są podporą, która utrzymuje moją wiarę. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.
