„Ukochałem cię odwieczną miłością; dlatego przyciągnąłem cię łaskawie” (Jeremiasz 31:3).

Bóg nie stwarza dusz i nie rzuca ich po prostu na świat, by walczyły samotnie, zagubione wśród tłumów. On planuje każde życie z troską, uwagą i celem. Pan zna nas po imieniu, śledzi każdy nasz krok i kocha nas tak osobiście, że gdybyś był jedynym człowiekiem na ziemi, Jego miłość do ciebie nie byłaby ani większa, ani mniejsza. Tak właśnie traktuje swoich — indywidualnie, głęboko i celowo.

I właśnie z powodu tej osobistej miłości wzywa nas, byśmy podążali za wspaniałym Prawem Bożym i Jego niezwykłymi przykazaniami. Plan Ojca nie jest niejasny ani ogólnikowy; On prowadzi każdą duszę ścieżkami, które wyznaczył od początku. Wszyscy prorocy, apostołowie i uczniowie to rozumieli i żyli w posłuszeństwie, ponieważ wiedzieli, że Bóg objawia swoje plany tylko tym, którzy kroczą w wierności. Posłuszeństwo jest praktyczną odpowiedzią na Bożą miłość, a także drogą, przez którą Ojciec prowadzi każdego wiernego sługę do Syna, by otrzymał przebaczenie i zbawienie.

Dlatego pamiętaj każdego dnia: nie jesteś zagubiony w tłumie. Bóg widzi cię, prowadzi i kocha osobiście — i oczekuje, że twoje serce odpowie posłuszeństwem. Życie nabiera jasności, celu i kierunku, gdy decydujemy się kroczyć Jego przykazaniami, wiedząc, że każdy wierny krok przybliża nas do przeznaczenia, które Ojciec zaplanował. Na podstawie J.R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że Twoja miłość jest osobista, głęboka i niezmienna. Znasz mnie po imieniu i kierujesz każdym szczegółem mojego życia.

Mój Boże, pomóż mi odpowiadać na Twoją miłość wiernością, krocząc Twoimi przykazaniami, jak czynili to słudzy, którzy byli przed nami. Niech nigdy nie zapomnę, że posłuszeństwo jest bezpieczną drogą, którą przygotowałeś.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że zaplanowałeś moje życie z celem i miłością. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest doskonałym kierunkiem dla mojej drogi. Twoje przykazania są wyrazem Twojej troski o mnie. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Szukajcie Pana, póki można Go znaleźć, wzywajcie Go, póki jest blisko” (Izajasza 55:6).

Wielu sług Bożych przeżywa chwile zwątpienia, gdy nie potrafią jasno dostrzec swoich imion w księdze życia. Serce drży, pytając, czy Pan naprawdę rozpoczął dzieło zbawienia w ich duszy. Istnieje jednak coś zasadniczego, na co wszyscy powinni zwrócić uwagę: czy potrafią szczerze stanąć u stóp posłuszeństwa i wyrazić przed Bogiem prawdziwe pragnienie życia według Jego woli. Ten, kto już uniżył się przed boskim majestatem, zna te tęsknoty, które wznoszą się do Pana Zastępów.

Właśnie wtedy rozumiemy pilność podążania za wspaniałym Prawem Bożym i Jego niezwykłymi przykazaniami. To nie przemijające uczucia decydują o wiecznym przeznaczeniu, lecz życie naznaczone wiernością. Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym, a tylko ci, którzy poddają się Jego Prawu, są posyłani do Syna po przebaczenie i zbawienie. Dusza, która z całego serca pragnie być posłuszna, znajduje bezpieczeństwo na drodze przygotowanej przez Stwórcę.

Dlatego żyj tak, aby posłuszeństwo było twoim codziennym znakiem rozpoznawczym. Gdy Ojciec widzi serce gotowe czcić Jego przykazania, posyła tę duszę do Jezusa, a ona zamieszka wśród żyjących w niebie. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że widzisz najgłębsze zakamarki mojego serca. Naucz mnie radzić sobie z wątpliwościami, trzymając wzrok utkwiony w posłuszeństwie, które jest pewną drogą, jaką ustanowiłeś.

Mój Boże, pomóż mi zachować pokornego ducha, zdolnego szczerze uniżyć się przed Tobą. Niech każde Twoje przykazanie znajdzie żywe miejsce we mnie, a moje pragnienie posłuszeństwa będzie stałe i prawdziwe.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że przypominasz mi, iż to przez posłuszeństwo Twojemu Prawu idę w stronę Twojego Syna. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest mocnym światłem dla mojej duszy. Twoje przykazania są perłami, które pragnę z radością zachowywać. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„I usłyszałem głos z nieba mówiący: 'Błogosławieni ci, którzy strzegą przykazań Bożych'” (Apokalipsa 14:13).

Nie jest przesadą stwierdzić, że wielu sług już było świadkami powrotu niezliczonych braci, którzy się oddalili. I zawsze, gdy ci wracają, wyznają tę samą prawdę: oddalenie się od Pana jest gorzkie i destrukcyjne. Żaden prawdziwy znawca Boga nie potrafi porzucić drogi wierności, nie odczuwając ciężaru tego wyboru. Serce wie, że opuściło światłość, by wejść w cień, dlatego tak wielu wraca skruszonych. Są fragmenty Pisma, których Bóg używa wielokrotnie, by przebudzić te dusze, przypominając im o miejscu, w którym powinny być.

A ten powrót następuje tylko dlatego, że dusza uświadamia sobie, iż zboczyła z wspaniałego Prawa Bożego. Oddalenie się od Pana zawsze zaczyna się od nieposłuszeństwa, a droga powrotu zawsze prowadzi przez posłuszeństwo. Wszyscy prorocy, apostołowie i uczniowie o tym wiedzieli: Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym, i tylko ci są posyłani do Syna. Ten, kto się oddalił, odczuwa gorycz właśnie dlatego, że porzucił bezpieczną drogę. Lecz gdy znów zaczyna być posłuszny, odczuwa na nowo, jak życie płynie w jego wnętrzu.

Dlatego umocnij swoje serce w wierności, zanim nastąpi odejście. Kto trwa w przykazaniach, nie doświadcza gorzkiego bólu cofania się, lecz żyje w jasnej radości tego, kto kroczy blisko Ojca. A jeśli kiedyś się potkniesz, wróć natychmiast — droga posłuszeństwa zawsze stoi otworem, by przywrócić twoją duszę. Zaadaptowano z D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Ojcze, strzeż mojego serca, abym nigdy nie oddalił się od Twoich dróg. Naucz mnie szybko rozpoznawać, gdy moje kroki zaczynają się chwiać.

Mój Boże, umacniaj mnie, abym pozostał wierny Twoim przykazaniom, bo wiem, że w nich znajduję bezpieczeństwo. Niech moje serce nigdy nie zapragnie dróg, które oddalają mnie od Twojej woli.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, bo posłuszeństwo zawsze otwiera drzwi powrotu i odnowy. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest schronieniem, które ratuje zbłąkanego. Twoje przykazania są pewną drogą, którą chcę podążać na zawsze. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Obudź się, a zajaśnieje nad tobą Pan” (Izajasz 60:1).

Ważne jest, aby odróżnić zadowolenie od satysfakcji. Wierny sługa uczy się być zadowolonym w każdej sytuacji, zarówno w czasach obfitości, jak i niedostatku. Jednak pełnej satysfakcji żaden z nas nie powinien oczekiwać od tego świata. Dusza wciąż tęskni za tym, co wieczne, wciąż dostrzega swoje braki, wciąż wie, że nie dotarła do ostatecznego celu. Prawdziwa satysfakcja przyjdzie dopiero wtedy, gdy obudzimy się na podobieństwo Chrystusa, w dniu, w którym Ojciec pośle każdego posłusznego Synowi, aby odziedziczył życie, które nie przemija.

I właśnie w tym okresie — pomiędzy obecnym zadowoleniem a przyszłą satysfakcją — rozumiemy pilność podążania za wspaniałym Prawem Bożym i Jego wspaniałymi przykazaniami. Dopóki tu pielgrzymujemy, jesteśmy wezwani do posłuszeństwa, wzrastania i dostosowywania się do tego, co Pan nakazał. Bóg objawia swoje plany jedynie posłusznym i tylko oni są prowadzeni do Syna we właściwym czasie. Zdrowa duchowa niespełnioność popycha nas do wierności, do pragnienia życia tak, jak żyli prorocy, apostołowie i uczniowie.

Dlatego żyj zadowolony, ale nigdy nie popadaj w bierność. Krocz, wiedząc, że doskonała satysfakcja dopiero nadejdzie — i przyjdzie do tych, którzy trwają mocno w posłuszeństwie. Niech każdy dzień objawia twoje oddanie Bogu, który prowadzi wiernych do wiecznego Zbawiciela. Na podstawie J.R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, naucz mnie żyć zadowolonym, nigdy nie popadając w bierność. Niech moje serce zawsze pragnie wzrastać i oddawać Ci większą chwałę.

Mój Boże, chroń mnie przed szukaniem satysfakcji w rzeczach tego życia. Niech moje oczy pozostaną skierowane na to, co wieczne, oraz na kroki posłuszeństwa, których ode mnie oczekujesz.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że prawdziwa satysfakcja czeka tych, którzy podążają za Twoją wolą. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest bezpieczną drogą, która prowadzi moje serce. Twoje przykazania są radością dla mojej duszy. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Błogosławiony człowiek, który boi się Pana i chodzi Jego drogami” (Psalm 128:1).

Śmierć nie zachwiała wiarą proroków, apostołów i uczniów. Odeszli z tą samą ufnością, z jaką żyli, trzymając się mocno każdej prawdy, której byli posłuszni, póki mieli czas. Gdy wszystko cichnie i życie dobiega końca, prawdziwym bezpieczeństwem jest świadomość, że starali się czcić Boga, póki było to możliwe.

Właśnie wtedy rozumiemy pilność podążania za wspaniałym Prawem Bożym i Jego pięknymi przykazaniami. Na łożu śmierci nie ma miejsca na przyjemne teorie — tylko na przeżytą prawdę. Wierni słudzy wiedzieli, że wobec oskarżeń wroga i ciężaru grzechów tylko życie w posłuszeństwie sprawi, że Ojciec pośle ich do Syna, tak jak niegdyś baranek oczyszczał posłusznych.

Dlatego zdecyduj się żyć tak, by Ojciec miał upodobanie w posłaniu cię do Jezusa po przebaczenie i zbawienie. Kroczyć w wierności, odważnie przestrzegaj każdego przykazania i pozwól, by posłuszeństwo prowadziło twoją historię. Zbawienie jest indywidualne. Nie idź za większością — bądź posłuszny, póki żyjesz. Zaadaptowano z J.C. Philpot. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję, że Twoja opieka towarzyszy nam przez całą drogę. Naucz mnie żyć z wiernym sercem, pamiętając, że każdy wybór pokazuje, do kogo należę.

Mój Boże, umacniaj mnie, abym pozostał posłuszny, nawet gdy pojawiają się wyzwania i oskarżenia. Pragnę być znaleziony, podążając za każdym przykazaniem, które Pan objawił.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że przypominasz mi, iż posłuszeństwo otwiera drogę do Twego Syna. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest latarnią, która oświetla moje życie. Twoje przykazania są skarbami, które pragnę zachować. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Ponieważ to Pan daje mądrość; z Jego ust pochodzi wiedza i rozum” (Przysłów 2:6).

Życie całkowicie wyrównane, pozbawione wyzwań, zniszczyłoby każdego człowieka. Nieprzerwana pomyślność prowadziłaby do jego zguby. Wielu potrafi znieść przeciwności, ale niewielu wytrzymuje ciężar sukcesu. Znamy ludzi, którzy bardzo się wzbogacili — lecz niemal zawsze wraz z tą pomyślnością przyszła utrata pobożności, odwrócenie wzroku od wieczności, zapomnienie o niebiańskim mieście, którego budowniczym jest Bóg. Sprawy ziemskie łatwo odciągają serce od spraw niebiańskich.

I właśnie dlatego wspaniałe Prawo Boże i Jego wielkie przykazania stają się jeszcze bardziej niezbędne. Posłuszeństwo utrzymuje serce zakotwiczone w wieczności, a nie w tym, co przemijające. Wszyscy wierni słudzy — prorocy, apostołowie i uczniowie — nauczyli się, że pomyślność może kusić, ale Prawo Boże strzeże i prowadzi. Ojciec objawia swoje plany tylko posłusznym, i tylko oni są posyłani do Syna po przebaczenie i zbawienie. Ten, kto żyje według przykazań, nie gubi się w bogactwie, bo wie, że jego prawdziwe dziedzictwo jest w Królestwie.

Dlatego czuwaj nad sercem, gdy wszystko dobrze się układa. Niech posłuszeństwo będzie twoim fundamentem, a nie okoliczności. W ten sposób, nawet w czasach pomyślności, twoja miłość pozostanie niezachwiana, priorytety będą właściwie ustawione, a dusza bezpieczna w rękach Boga. Adaptacja na podstawie D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Ojcze, strzeż mojego serca, aby pomyślność nigdy nie oddaliła mnie od Twojej drogi. Naucz mnie rozróżniać to, co wieczne, od tego, co przemijające.

Mój Boże, umacniaj mnie, abym żył w wierności, niezależnie od tego, co mam lub czego mi brakuje. Niech moje oczy zawsze będą zwrócone ku niebiańskiemu miastu, które przygotowałeś.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że posłuszeństwo chroni mnie przed zwiedzeniem tego życia. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest mocnym oparciem mojej duszy. Twoje przykazania są kompasem, który utrzymuje moje serce na właściwej drodze. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Zachowasz w pokoju tego, którego myśl jest mocno oparta na Tobie” (Izajasza 26:3).

Kiedy sługa Boży przechodzi przez okres cierpienia i wychodzi z niego, coś w nim powinno jaśnieć inaczej. Ból oczyszcza, pogłębia i otwiera miejsce na nowy blask w oczach, łagodniejszy dotyk, słodszy głos i odnowioną nadzieję. Nie zostaliśmy powołani, by pozostawać w cieniu udręki, lecz by wychodzić z niej wzmocnieni, gotowi wypełnić cel, jaki Pan przed nami postawił. Pocieszenie, które Bóg wylewa na posłusznych, zawsze przynosi wzrost, dojrzałość i pokój.

To odnowienie dokonuje się jeszcze głębiej, gdy wybieramy podążanie za wielkim Prawem Bożym i Jego wspaniałymi przykazaniami. To na drodze posłuszeństwa Ojciec nas umacnia, uzdrawia i przygotowuje, byśmy szli dalej z pewnością. Wierni słudzy wiedzą, że Bóg objawia swoje plany tylko tym, którzy szanują Jego rozkazy; to w ten sposób prowadzi dusze do Syna, udzielając przebaczenia, wskazówek i zwycięstwa. Udręka nie niszczy posłusznego — ona go oczyszcza.

Dlatego po każdym przezwyciężonym bólu oddaj się na nowo drodze posłuszeństwa. Pozwól, by cierpienie udoskonalone przez wierność przynosiło więcej światła, więcej miłości i więcej siły w twoim życiu. Ojciec honoruje tych, którzy wytrwale podążają za Jego przykazaniami, i sam prowadzi ich do Syna, aby znaleźli odpocznienie i życie wieczne. Na podstawie J.R. Miller. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że każdą boleść przemieniasz w okazję do wzrostu. Naucz mnie wychodzić z cieni z odnowionym sercem.

Mój Boże, pomóż mi pozwolić, by cierpienie pogłębiało moje posłuszeństwo, moją miłość i gotowość do służby Tobie. Niech każda udręka jeszcze bardziej przybliża mnie do Twoich dróg.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że Twoje pocieszenie umacnia tych, którzy są Ci posłuszni. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest światłem, które mnie odnawia po każdej walce. Twoje przykazania są bezpieczną drogą, na której znajduję pokój i prowadzenie. Modlę się w cennym imieniu Jezusa, amen.

„Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do uświęcenia, bez którego nikt nie ujrzy Pana” (Hebrajczyków 12:14).

Niebo jest miejscem przygotowanym dla przygotowanego ludu. Tam wszystko jest święte — otoczenie, słudzy, a nawet sama radość z obecności Boga. Dlatego ten, kto pragnie zamieszkać w wieczności, musi zostać przemieniony już teraz, jeszcze w tym życiu. To Duch Święty nas uczy, oczyszcza i kształtuje, abyśmy byli godni niebiańskiego dziedzictwa. Jeśli nie doświadczymy tego uświęcenia tutaj, nie będziemy mogli uczestniczyć w chwale, która czeka świętych.

Jednak to przygotowanie zaczyna się od posłuszeństwa wspaniałemu Prawu Bożemu, tym samym wspaniałym przykazaniom, które Jezus i Jego uczniowie wiernie wypełniali. To Prawo Pana oddziela święte od nieczystego i przygotowuje nas do życia we wspólnocie z Nim. Bóg objawia swoje plany posłusznym i czyni ich zdolnymi do Królestwa, oczyszczając serce i obdarzając nową, niebiańską naturą.

Ojciec błogosławi i posyła posłusznych do Syna po przebaczenie i zbawienie. Żyj dziś jak obywatel nieba — bądź posłuszny, oczyszczaj się i pozwól Duchowi Świętemu przygotować cię do wiecznego mieszkania Najwyższego. Adaptacja na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Panie, przygotuj mnie do Twojego Królestwa. Oczyść mnie i uczyń uczestnikiem świętej i niebiańskiej natury, która pochodzi od Ciebie.

Naucz mnie żyć na tym świecie z sercem zwróconym ku niebu, wiernie wypełniając Twoją wolę i ucząc się od Twojego Ducha Świętego.

O, drogi Ojcze, dziękuję Ci, że przygotowujesz mnie do wieczności. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest drogą prowadzącą do mieszkania sprawiedliwych. Twoje przykazania są kluczami światła, które otwierają bramy nieba. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Ale Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem” (Jana 14:26).

Duch Boży został posłany, aby prowadzić nas we wszelkiej prawdzie. Jeśli poddamy się Jego prowadzeniu i pozwolimy, by kierował naszymi krokami, nie będziemy chodzić w ciemności. Wiele bólu i rozczarowań można by uniknąć, gdybyśmy tylko słuchali Jego głosu i byli posłuszni Jego wskazówkom. To brak tej uległości sprawił, że wielu, jak Lot i Dawid, podążyło ścieżkami udręki – nie dlatego, że Bóg ich opuścił, lecz dlatego, że przestali podążać za doskonałym Przewodnikiem, którego Pan posłał.

Posłuszeństwo wspaniałemu Prawu Bożemu – tym samym wspaniałym przykazaniom, które zachowywali Jezus i Jego uczniowie – otwiera drogę do działania Ducha Świętego. Duch nie zamieszkuje w sercu buntowniczym, lecz w duszy, która kocha i wypełnia święte wskazania Ojca. To przez posłuszeństwo uczymy się rozpoznawać Jego głos i iść bezpiecznie, nie wpadając w pułapki wroga.

Ojciec błogosławi i posyła posłusznych do Syna po przebaczenie i zbawienie. Pozwól, aby Duch Święty był twoim codziennym doradcą, a będziesz chodzić w mądrości, światłości i zwycięstwie na każdym kroku. Adaptacja z D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Panie, naucz mnie słuchać głosu Twojego Ducha i wiernie podążać za wskazówkami, które od Ciebie pochodzą. Nie chcę iść według własnej woli, lecz według Twojej rady.

Wybaw mnie od dróg, które oddalają mnie od Ciebie, i napełnij moje serce rozeznaniem oraz posłuszeństwem. Niech Twój Duch prowadzi mnie we wszelkiej prawdzie i utrzymuje mnie mocno przy Twoich przykazaniach.

O, drogi Ojcze, dziękuję Ci, że obdarzyłeś mnie swoim Świętym Duchem jako przewodnikiem i doradcą. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest doskonałą mapą prowadzącą do życia. Twoje przykazania są wiecznymi światłami, które oświetlają każdy krok mojej drogi. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„On musi wzrastać, a ja się umniejszać” (Jana 3:30).

Powinniśmy kochać ludzi i pragnąć ich zbawienia, lecz nasza miłość do Chrystusa musi być większa niż wszystko inne. Prawdziwa miłość do dusz rodzi się z miłości, jaką mamy do Zbawiciela – ponieważ On je kocha i oddał za nie własne życie. Pozyskiwanie dusz nie polega na zdobywaniu uznania czy sympatii, lecz na prowadzeniu serc do Jezusa. Wierny sługa nie szuka rozgłosu, lecz sprawia, że Chrystus jest wywyższony w każdym słowie i czynie.

I ta czystość intencji rozkwita jedynie w życiu tych, którzy są posłuszni wspaniałemu Prawu Bożemu, tym samym wspaniałym przykazaniom, którym Jezus i Jego uczniowie byli wierni. Posłuszeństwo usuwa pychę i próżność, pozwalając Duchowi Świętemu używać nas jako prawdziwych narzędzi. Gdy odstawiamy na bok „ja”, Bóg objawia swoje plany i dokonuje swojego dzieła przez nas, z mocą i łaską.

Ojciec błogosławi i posyła posłusznych do Syna po przebaczenie i zbawienie. Służ Panu z pokorą, nie szukając chwały dla siebie, a On uczyni twoją służbę światłem, które prowadzi wielu do obecności Zbawiciela. Na podstawie J. R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Panie, naucz mnie służyć bez szukania uznania. Niech moje serce pragnie jedynie, by Twoje imię było wywyższone.

Uwolnij mnie od pychy i ukrytych intencji, które plamią Twoje dzieło. Użyj mnie jako czystego narzędzia, aby inni mogli Ciebie poznać i pokochać.

O, drogi Ojcze, dziękuję Ci, że uczysz mnie wartości pokory w służbie. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest zwierciadłem Twojej świętości i miłości. Twoje przykazania są światłami, które prowadzą mnie do służby z czystością i prawdą. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.