„Zanim zostałem utrapiony, błądziłem, lecz teraz strzegę Twojego słowa” (Psalm 119:67).

Próby mają prosty test: co one w tobie wywołały? Jeśli cierpienie przyniosło pokorę, łagodność i bardziej skruszone serce przed Bogiem, to spełniło dobry cel. Jeśli trudności wzbudziły szczere modlitwy, głębokie westchnienia i prawdziwy okrzyk, by Pan się zbliżył, nawiedził i odnowił duszę, to nie były daremne. Gdy ból prowadzi nas do poważniejszego szukania Boga, już zaczyna wydawać owoc.

Utrapienie usuwa fałszywe osłony, obnaża duchowe złudzenia i prowadzi nas z powrotem do tego, co trwałe. Bóg używa prób, by uczynić nas bardziej szczerymi, bardziej duchowymi i bardziej świadomymi, że tylko On może podtrzymać duszę. Ojciec objawia swoje plany posłusznym, a często to właśnie w ogniu przeciwności uczymy się prawdziwego posłuszeństwa, przestając polegać na sobie.

Dlatego nie lekceważ skutku prób. Jeśli uczyniły cię wierniejszym, bardziej uważnym na Słowo i bardziej zdecydowanym, by być posłusznym, to przyniosły pożytek twojej duszy. Bóg przemienia ból w narzędzie oczyszczenia, prowadząc posłusznego do mocniejszej wiary i głębszej wspólnoty z Nim — na drodze, która prowadzi do prawdziwej pociechy i życia, które trwa. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Ojcze, pomóż mi rozpoznać, co czynisz we mnie przez próby. Niech nie zatwardzam serca, lecz pozwolę, by uczyniły mnie pokorniejszym i szczerszym przed Tobą.

Mój Boże, naucz mnie być posłusznym nawet wtedy, gdy droga prowadzi przez ból. Niech utrapienia przybliżą mnie do Twojego Słowa i umocnią moją decyzję, by czcić Cię we wszystkim.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że nawet trudności wykorzystujesz dla dobra mojej duszy. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest fundamentem, który trwa, gdy wszystko się chwieje. Twoje przykazania są bezpieczną drogą, która czyni mnie mocniejszym, czystszym i bliższym Tobie. Modlę się w cennym imieniu Jezusa, amen.

„Blisko jest Pan wszystkich, którzy Go wzywają, wszystkich, którzy Go wzywają w prawdzie” (Psalm 145:18).

Kiedy wołamy do Boga o wybawienie i zwycięstwo nad grzechem, On nie zamyka swoich uszu. Nie ma znaczenia, jak daleko ktoś odszedł, jak ciężka jest przeszłość ani ile upadków naznaczyło jego drogę. Jeśli pojawia się prawdziwe pragnienie powrotu, Bóg przyjmuje to gotowe serce. Słyszy szczery krzyk i odpowiada duszy, która postanawia zmienić kierunek i zwrócić się do Niego całym sercem.

Jednak ten powrót nie dokonuje się tylko słowami. Urzeczywistnia się, gdy wybieramy posłuszeństwo. Prawo Pana nie jest słabe ani symboliczne — jest żywe, przemieniające i pełne mocy, by zmieniać życie. Bóg objawia swoje plany posłusznym, i tylko ci, których posłuszeństwo jest prawdziwe, są posyłani przez Ojca do Syna po przebaczenie i wyzwolenie. Decyzja o posłuszeństwie otwiera drogę, która wcześniej wydawała się zamknięta.

Dlatego jeśli twoje serce tęskni za zmianą, powstań i bądź posłuszny. Prawdziwe posłuszeństwo łamie kajdany, przywraca duszę i prowadzi do wybawienia przygotowanego przez Boga. Kto wybiera tę drogę, odkrywa, że Ojciec nigdy nie odrzuca serca zdecydowanego kroczyć według Jego woli. Adaptacja na podstawie D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, dziękuję Ci, że nie odrzucasz szczerego serca, które woła o zmianę. Daj mi odwagę, by zostawić przeszłość za sobą i iść w wierności.

Mój Boże, umacniaj mnie, abym był posłuszny nawet wtedy, gdy pojawia się opór i trudności. Niech moja decyzja, by iść za Tobą, będzie mocna i stała.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że wzbudzasz we mnie prawdziwe pragnienie posłuszeństwa. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest siłą, która przemienia i wyzwala. Twoje przykazania są bezpieczną drogą, która prowadzi mnie do odnowy i życia. Modlę się w cennym imieniu Jezusa, amen.

„Bo Ja znam plany, które mam względem was — mówi Pan — plany pokoju, a nie nieszczęścia” (Jeremiasz 29:11).

Po drugiej stronie rzeki bólu istnieje ziemia obiecana. Żadne cierpienie nie wydaje się powodem do radości, gdy przez nie przechodzimy, lecz później przynosi owoc, uzdrowienie i wskazanie drogi. Za każdą próbą kryje się możliwe dobro, zielone pastwiska poza Jordanami smutku. Bóg nigdy nie zsyła cierpienia z zamiarem zniszczenia; działa nawet wtedy, gdy nie rozumiemy, prowadząc duszę na wyższy poziom niż ten, na którym była wcześniej.

To na tej drodze uczymy się ufać potężnemu Prawu Bożemu i Jego pięknym przykazaniom. Posłuszeństwo utrzymuje nas mocno, gdy przychodzą straty i rozczarowania ściskają serce. Bóg objawia swoje plany tylko posłusznym, a to oni dostrzegają, że pozorne porażki są w rzeczywistości narzędziami przygotowania. Ojciec zamienia rozczarowania w wskazówki i używa każdej próby, by dostosować duszę do swojego wiecznego celu.

Dlatego nie bój się wód bólu. Idź wiernie, nawet gdy droga wydaje się wąska. Posłuszeństwo podtrzymuje, wzmacnia i prowadzi duszę do odpoczynku przygotowanego przez Boga. Kto ufa i pozostaje wierny, odkrywa we właściwym czasie, że żadna łza nie była daremna. Zaadaptowano z J. R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, pomóż mi ufać Tobie, gdy przechodzę przez rzeki smutku. Niech nie tracę nadziei ani nie wątpię w Twoją opiekę.

Mój Boże, naucz mnie być posłusznym nawet wtedy, gdy nie rozumiem Twoich dróg. Niech każde Twoje przykazanie będzie kotwicą dla mojej duszy w trudnych dniach.

O, ukochany Panie, dziękuję Ci za to, że zamieniasz ból w wzrost, a straty w naukę. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest bezpieczną drogą, która prowadzi mnie poza cierpienie. Twoje przykazania są pewnością, że istnieje dla mnie ziemia pokoju. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Błogosławiony człowiek, który boi się Pana i chodzi Jego drogami” (Psalm 128:1).

Kiedy patrzymy na różnorodność okoliczności życia i mimo to wierzymy, że wszystkie one współdziałają dla naszego duchowego dobra, jesteśmy prowadzeni do wyższego spojrzenia na mądrość, wierność i moc Boga, który czyni cuda. Nic nie jest przypadkowe dla tych, którzy kochają Boga. Pan działa zarówno w radościach, jak i w cierpieniach, kształtując duszę według większego celu. Tego dobra nie należy mierzyć tym, co człowiek uważa za korzystne, lecz tym, co sam Bóg ogłosił jako dobre w swoim Słowie i czego już doświadczyliśmy w naszym wnętrzu, krocząc z Nim.

A to, co Bóg jasno określił jako dobre dla nas, to posłuszeństwo Mu z całego serca. Wspaniałe przykazania ukazują tę drogę bez niejasności. Prawdziwe posłuszeństwo niemal zawsze spotyka się z oporem, ale jednocześnie widzimy rękę Boga, która prowadzi nas pośród ataków wroga. W tej wierności — nawet gdy pojawia się opór — dusza wzrasta, dojrzewa i umacnia się.

Dlatego zaufaj działaniu Pana we wszystkich okolicznościach i trwaj mocno w posłuszeństwie. Gdy wybieramy podążanie za tym, co Bóg ogłosił jako dobre, nawet pod prąd, odkrywamy, że każde doświadczenie jest używane, by przybliżyć nas do Niego. Ojciec honoruje wierność, podtrzymuje posłusznego i prowadzi go do Syna, by otrzymał życie, kierunek i trwały pokój. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, pomóż mi ufać Tobie we wszystkich okolicznościach mojego życia. Naucz mnie patrzeć poza chwilę obecną i odpoczywać w Twojej mądrości.

Mój Boże, umocnij moje serce, abym był posłuszny nawet wtedy, gdy pojawia się opór. Niech nie oceniam dobra według moich emocji, lecz według tego, co już ogłosiłeś w Twoim Słowie.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że pokazujesz mi, iż prawdziwe dobro rodzi się z posłuszeństwa. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest pewnym wzorcem tego, co dobre dla mojej duszy. Twoje przykazania są pewną drogą, którą prowadzisz mnie do życia. Modlę się w cennym imieniu Jezusa, amen.

„Nie łudźcie się: Bóg nie pozwala z siebie szydzić; bo co człowiek sieje, to i żąć będzie” (Ozeasz 8:7).

Ta zasada jest tak samo realna w Królestwie Bożym, jak i w świecie ludzi. Co się sieje, to się zbiera. Kto sieje oszustwo, zbierze oszustwo; kto sieje nieczystość, zbierze jej owoce; kto wybiera drogę nałogu, zbierze zniszczenie. Tej prawdy nie da się wymazać ani obejść — ona pozostaje w mocy. Nie ma w Piśmie Świętym bardziej uroczystej nauki niż ta: życie odpowiada na wybory dokonane przed Bogiem.

Nie ma sensu oczekiwać ochrony, błogosławieństw i prowadzenia od Pana, żyjąc jednocześnie w ignorowaniu Jego nakazów. Bóg objawia swoje plany posłusznym; Ojciec nie kieruje buntowników do Syna. Nieposłuszeństwo zamyka drzwi, podczas gdy wierność otwiera drogę życia. Kto uparcie sieje bunt, nie może oczekiwać zbawienia.

Dlatego zbadaj, co siejesz. Dostosuj swoje życie do poleceń Stwórcy i wybierz posłuszeństwo jako codzienną praktykę. Żniwo podąża za zasiewem — i tylko ci, którzy sieją wierność, zbiorą pokój, ochronę i życie wieczne. Na podstawie D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Ojcze, pomóż mi żyć świadomie przed Tobą, wiedząc, że każdy wybór przynosi owoce. Niech nigdy nie ulegnę złudzeniu, że mogę siać nieposłuszeństwo i zbierać błogosławieństwa.

Mój Boże, daj mi wrażliwe serce, abym był posłuszny we wszystkich dziedzinach mojego życia. Niech odrzucę każdą drogę buntu i przyjmę to, co Pan nakazał dla mojego dobra.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że przypominasz mi, iż posłuszeństwo przynosi życie. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest świętym ziarnem, które rodzi owoce pokoju. Twoje przykazania są pewną drogą do wiecznego żniwa. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Kto jest wierny w małym, ten jest wierny i w wielkim” (Łukasz 16:10).

Odnalezienie swojej misji nie wymaga natychmiastowych wielkich objawień, lecz wierności tam, gdzie Bóg cię dziś postawił. Proste zadania, dyskretne obowiązki i pokorne służby pierwszych lat nie są stratą czasu — to trening. To właśnie w tych pozornie małych miejscach kształtuje się charakter i przygotowuje serce. Kto nauczy się dobrze służyć w małym, ten nieświadomie zostaje przygotowany do czegoś większego.

To w tym procesie wzniosłe Prawo Boże i Jego przepiękne przykazania ukazują swoją mądrość. Codzienne posłuszeństwo w zwykłych sprawach buduje, krok po kroku, drogę do większego celu. Bóg objawia swoje plany posłusznym i nigdy nie pomija etapów. Ci, którzy lekceważą proste obowiązki, tracą własną misję, ponieważ nie ma skrótu do powołania — istnieje tylko wierna droga, która prowadzi przez zwyczajne odpowiedzialności, odrzucane przez wielu.

Dlatego bądź wierny dziś. Rób dobrze to, co jest teraz przed tobą. Każdy akt posłuszeństwa to szczebel drabiny prowadzącej do miejsca przygotowanego przez Boga. Kto buduje tę drabinę wytrwale, odkrywa we właściwym czasie, że jest dokładnie tam, gdzie Ojciec chciał, by był. Na podstawie J. R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, naucz mnie doceniać małe obowiązki, które stawiasz przede mną. Niech nie lekceważę prostych początków ani dyskretnych zadań.

Mój Boże, pomóż mi żyć w nieustannej wierności, wiedząc, że każdy krok posłuszeństwa przygotowuje coś większego. Daj mi cierpliwość, by wzrastać w Twoim czasie i według Twojej woli.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci za każdą codzienną okazję, by Ci służyć. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo to mocna drabina, która podtrzymuje moją drogę. Twoje przykazania są pewnymi stopniami, które prowadzą mnie do celu, który dla mnie przygotowałeś. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Ja jestem krzewem winnym, wy jesteście latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten wydaje wiele owocu; bo beze Mnie nic uczynić nie możecie” (Ewangelia Jana 15:5).

Jaką wartość ma religia, jeśli nie pochodzi od Boga, nie jest przez Niego podtrzymywana i nie kończy się w Nim? Każda wiara, która zaczyna się w ludzkiej woli, podąża ludzkimi metodami i kończy się ludzką chwałą, jest pozbawiona życia. Gdy Pan nie jest początkiem, środkiem i końcem, pozostaje jedynie forma bez mocy. Dlatego, gdy patrzymy w głąb siebie, jesteśmy prowadzeni do uznania, jak często myśleliśmy, mówiliśmy i działaliśmy bez Bożego prowadzenia i jak nigdy nie przyniosło to owocu wiecznego.

Bóg dał nam jasne wskazówki prowadzące do bliskości z Nim. Musimy zrozumieć, że przykazania Pana nie zostały dane, by karmić religijność, lecz by prowadzić nas do życia samego Boga. Tylko posłuszeństwo utrzymuje nas w nauce, mądrości i mocy Pana. Bóg objawia swoje plany posłusznym; w ten sposób wiara przestaje być tylko słowem, a staje się życiem, a Ojciec prowadzi te dusze do Syna.

Odrzuć więc wiarę bez namaszczenia i bez mocy. Staraj się żyć posłuszeństwem, które pochodzi z wysoka i trwa w niebie. Gdy Bóg jest początkiem, drogą i celem, życie duchowe nabiera sensu, pewności i kierunku — a wszystko, co nie pochodzi od Niego, traci wartość. Zaadaptowano z J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, wybaw mnie od wiary jedynie zewnętrznej, bez życia i bez mocy. Naucz mnie polegać na Tobie we wszystkim, co myślę, mówię i czynię.

Mój Boże, prowadź mnie do szczerego posłuszeństwa, które rodzi się z Twojego Ducha i trwa w Twojej prawdzie. Niech nie ufam ludzkiemu poznaniu, lecz Twojemu stałemu prowadzeniu.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że powołałeś mnie do wiary, która zaczyna się, trwa i kończy w Tobie. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest żywym fundamentem mojej wiary. Twoje przykazania są wyrazem Twojej mądrości, która podtrzymuje moje życie. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Błogosławieni, którzy słuchają słowa Bożego i je zachowują” (Łukasz 11:28).

Wiara jest niezbędna, ponieważ łączy nas z każdą obietnicą Boga i otwiera drogę do wszelkiego błogosławieństwa. Istnieje jednak głęboka różnica między żywą wiarą a martwą wiarą. Wierzyć jedynie umysłem nie przemienia życia. Tak jak ktoś może wierzyć, że na jego nazwisko jest zdeponowana pewna suma, ale nigdy jej nie odbierze, tak wielu mówi, że wierzy w Boga, lecz nie przywłaszcza sobie tego, co On obiecał. Prawdziwa wiara objawia się, gdy serce się porusza, gdy zaufanie przekłada się na działanie.

Dlatego musimy zrozumieć nierozerwalny związek między żywą wiarą a posłuszeństwem wobec wspaniałego Prawa Bożego i Jego wspaniałych przykazań. Wielu przyznaje, że Bóg jest dobry, sprawiedliwy i doskonały, ale odrzuca nakazy, które On sam przekazał przez proroków i samego Mesjasza. To nie jest wiara, która wydaje owoce. Bóg objawia swoje plany posłusznym, i to właśnie ta posłuszna wiara otwiera drzwi błogosławieństw i prowadzi duszę, by została posłana do Syna. Niewiara nie polega tylko na zaprzeczaniu Bogu, ale także na ignorowaniu tego, co On nakazał.

Dlatego zbadaj swoją wiarę. Niech nie będzie ona tylko słowami, ale życiem w praktyce. Wiara, która jest posłuszna, jest żywa, silna i skuteczna. Kto naprawdę wierzy, chodzi drogami Pana i doświadcza wszystkiego, co On przygotował. To w tej posłusznej wierze dusza znajduje kierunek, bezpieczeństwo i drogę do życia wiecznego. Na podstawie D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, naucz mnie nie żyć tylko deklarowaną wiarą, ale wiarą praktykowaną. Niech moje serce będzie zawsze gotowe działać zgodnie z Twoją wolą.

Mój Boże, uchroń mnie przed oddzielaniem wiary od posłuszeństwa. Niech w pełni Tobie ufam i czczę każde przykazanie, które Pan objawił, wiedząc, że to jest bezpieczna droga.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że pokazujesz mi, iż żywa wiara idzie w parze z posłuszeństwem. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest wiernym wyrazem Twojej woli. Twoje przykazania są drogą, przez którą moja wiara staje się żywa i owocna. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.

„Ci, którzy oczekują Pana, odnowią swoje siły” (Izajasz 40:31).

Istnieje wielka różnica między życiem w niepokoju z powodu przyszłych prób a byciem przygotowanym, by im stawić czoła, jeśli nadejdą. Zmartwienie osłabia; przygotowanie wzmacnia. Ten, kto przechodzi przez życie zwycięsko, to ten, kto się dyscyplinuje, kto przygotowuje się na trudne chwile, na strome podejścia i na najcięższe walki. W sferze duchowej jest podobnie: nie zwycięża ten, kto jedynie reaguje na kryzysy, lecz ten, kto dzień po dniu buduje wewnętrzny zapas, który podtrzymuje duszę, gdy nadchodzi próba.

Ten zapas tworzy się, gdy wybieramy życie według wspaniałego Prawa Bożego i Jego cennych przykazań. Codzienne posłuszeństwo rodzi cichą, mocną i głęboką siłę. Bóg objawia swoje plany posłusznym i to oni trwają niewzruszeni w dniu złym. Tak jak prorocy, apostołowie i uczniowie, ten, kto kroczy w wierności, uczy się żyć przygotowanym — z nadmiarem oliwy, z gotową lampą, z sercem dostrojonym do woli Ojca.

Dlatego nie żyj z niepokojem o jutro. Żyj posłusznie dziś. Ten, kto codziennie karmi się prawdą Bożą, nie wpada w panikę, gdy kielich się opróżnia, bo wie, gdzie się napełnić. Ojciec widzi tę stałą wierność i prowadzi przygotowaną duszę do Syna, by znalazła bezpieczeństwo, przebaczenie i życie. Na podstawie J. R. Millera. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, naucz mnie żyć przygotowanym, a nie zaniepokojonym. Niech nauczę się wzmacniać moją duszę, zanim nadejdą trudne dni.

Mój Boże, pomóż mi pielęgnować codzienną wierność, aby moja wiara nie zależała od okoliczności. Niech mam duchowe zapasy ukształtowane przez stałe posłuszeństwo Twoim przykazaniom.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci, że uczysz mnie przygotowywać się w ciszy przed Tobą. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest bezpiecznym skarbcem, w którym moja dusza znajduje siłę. Twoje przykazania są oliwą, która podtrzymuje płomień mojej lampy. Modlę się w cennym imieniu Jezusa, amen.

„Czemu jesteś przygnębiona, moja duszo? Ufaj Bogu, bo jeszcze będę Go chwalił” (Psalm 42:11).

Pan poszerza nadzieję w duszy, jakby powiększał rozmiar kotwicy i jednocześnie wzmacniał okręt. Gdy On sprawia, że nadzieja wzrasta, powiększa się także nasza zdolność do znoszenia, ufania i postępowania naprzód. W miarę jak statek staje się większy, zwiększa się również ciężar, jaki może unieść — lecz wszystko rośnie w doskonałej proporcji. Tak więc nadzieja mocniej zakotwicza się poza zasłoną, wchodząc głębiej w obecność Boga i pewnie chwytając się Jego wiecznych obietnic.

Prawdziwa nadzieja nie unosi się swobodnie; zakotwicza się w wierności i pozwala duszy rzucić kotwicę głębiej, trzymając się niezmiennej miłości Stwórcy oraz trwałości Jego zamierzeń. Gdy kroczymy w Jego przykazaniach, nadzieja przestaje być krucha i przemienia się w spokojne przekonanie, zdolne przetrwać każdą burzę.

Są chwile, gdy ta nadzieja rozszerza się tak bardzo, że niemal osiąga pełną pewność. Chmury się rozpraszają, odległość między duszą a Bogiem zdaje się znikać, a serce odpoczywa w pokoju. Kto pragnie żyć w posłuszeństwie potężnemu Prawu Bożemu, doświadcza tych przedsmaków wiecznego odpoczynku i kroczy ufnie, wiedząc, że zostanie bezpiecznie doprowadzony do portu przygotowanego przez Ojca. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.

Pomódl się ze mną: Umiłowany Ojcze, dziękuję Ci, że wzmacniasz moją nadzieję i uczysz mnie głębiej Tobie ufać. Niech moja dusza nauczy się spoczywać w Twojej wierności.

Mój Boże, pomóż mi żyć w stałym posłuszeństwie, aby moja nadzieja była mocno zakotwiczona w Twojej woli. Niech nigdy nie opieram się na przemijających uczuciach, lecz na tym, co Ty ustanowiłeś.

O, umiłowany Panie, dziękuję Ci za to, że powiększasz moją nadzieję i prowadzisz mnie bezpiecznie. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest mocną kotwicą mojej duszy. Twoje przykazania są pewną więzią, która łączy mnie z wiecznym, niezmiennym i wiernym Bogiem. Modlę się w cennym imieniu Jezusa, amen.