„Błogosławiony ten, komu przebaczono występek, którego grzech został zakryty” (Psalm 32:1).
To właśnie prawdziwa świadomość naszych grzechów przed Bogiem uzdalnia nas do znoszenia Bożej karności bez szemrania. Dopóki sercem rządzi duma i samowystarczalność, dusza buntuje się, gdy ręka Boga ciąży nad nami. Lecz kiedy szczerze dostrzegamy to, na co naprawdę zasługujemy, duch się uspokaja. Uznanie własnego stanu ucisza narzekanie i otwiera drogę do prawdziwej pokuty.
W tym miejscu wspaniałe Prawo Boże odgrywa kluczową rolę. Objawia święty wzorzec Stwórcy i ukazuje naszą rzeczywistą potrzebę poprawy. Posłuszeństwo uwalnia nas od samousprawiedliwienia i prowadzi do pokory, która przyjmuje karność. Bóg objawia swoje plany posłusznym, i to na tej drodze dusza uczy się znosić karność z łagodnością, wiedząc, że Ojciec nie działa z okrucieństwa, lecz z miłości i celu.
Dlatego gdy Opatrzność wyda się ciężka, nie zatwardzaj serca. Pozwól, by świadomość tego, na co zasługujesz, przemieniła ból w szczery żal. Ten, kto się poddaje, jest posłuszny i uczy się przez karność, odnajduje wzrost, pokój i odnowienie w odpowiednim czasie wyznaczonym przez Pana. Na podstawie J.C. Philpota. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.
Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, uwolnij mnie od dumy, która szemrze, i od serca, które się usprawiedliwia. Naucz mnie rozpoznawać mój stan przed Tobą z pokorą.
Mój Boże, pomóż mi przyjmować Twoją karność bez oporu. Niech próby rodzą we mnie prawdziwą pokutę, a nie bunt w mojej duszy.
O, ukochany Panie, dziękuję Ci, że Twoja karność prowadzi mnie do życia. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest zwierciadłem, które ukazuje moją potrzebę przemiany. Twoje przykazania są drogą, która przemienia ból w pokutę i odnowienie. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.
