„Błogosław, moja duszo, Panu, i wszystko, co jest we mnie, niech błogosławi Jego święte imię” (Psalm 103:1).
Jest coś potężnego w chwili, gdy uwielbienie staje się osobiste. Łatwo jest mówić o tym, co inni powinni robić — jak król Nabuchodonozor, który uznał moc Boga, ale nie zwrócił się do Niego całym sercem. Jednak gdy uwielbienie wypływa z osobistego doświadczenia, gdy mężczyzna lub kobieta zaczyna wywyższać Pana z własnego przekonania, jest to oznaka prawdziwego życia duchowego. Serce, które uwielbia, to serce dotknięte i przemienione przez Bożą obecność.
To autentyczne uwielbienie rodzi się w życiu tych, którzy kroczą według wspaniałych przykazań Najwyższego. Posłuszeństwo otwiera serce na rozpoznanie dobroci Boga w każdym szczególe, a miłość do Jego Prawa budzi spontaniczną wdzięczność. Im bardziej żyjemy w wierności, tym bardziej dostrzegamy, że uwielbienie nie jest obowiązkiem, lecz wylewem duszy przed majestatem Stwórcy.
Nie czekaj więc, aż inni dadzą przykład — zacznij sam. Uwielbiaj Boga za wszystko, co uczynił, i za to, kim jest. Ojciec raduje się z tych, którzy czczą Go szczerym sercem, i prowadzi ich do Syna, gdzie uwielbienie nigdy nie ustaje, a serce odnajduje swoją wieczną radość. Na podstawie tekstu D. L. Moody’ego. Do jutra, jeśli Pan pozwoli.
Pomódl się ze mną: Ukochany Ojcze, chwalę Cię, ponieważ wkładasz w moje usta nową pieśń, prawdziwe uwielbienie płynące z serca.
Panie, pomóż mi żyć według Twoich wspaniałych przykazań, aby każdy krok mojego życia był wyrazem wdzięczności i miłości.
O, drogi Boże, dziękuję Ci, że uczysz mnie szczerego uwielbienia. Twój umiłowany Syn jest moim wiecznym Księciem i Zbawicielem. Twoje potężne Prawo jest powodem mojej pieśni. Twoje przykazania są melodią, która raduje moją duszę. Modlę się w drogocennym imieniu Jezusa, amen.
